στου αφαλού χυμένο εκεί την κούπα
τυφλώνεται όποιος κοιτά τον έρωτα στα μάτια
τα μάγια λύνοντας για πάντα της ζωής
κρούοντας με τη γλώσσα τη χορδή της ηδονής
το σαρκωμένο ρήγμα που διψά για οργασμό
με του θανάτου τον εξαίσιο συνεργό
στου γαλαξία αφήνοντας την πάχνη
το ιερό το σπέρμα που ετάχθη
να κυβερνά του σύμπαντος τη μήτρα
στου αφαλού χυμένο εκεί την κούπα
το νέκταρ των κορμιών μας να βοσκάν
του πόθου τα μελίσσια που ηχούν
τον βόμβο τον αιώνιο της αβύσσου
