Νύχτα βαθιά που σε περπάτησα
ακούγοντας την ταραχή του άνθους
τις τρομερές βροχές που νανουρίζουν τα ερπετά
στα σκοτεινά λιθάρια
χείλη από γιασεμιά όπου
με ζώνετε γυμνό
τα πάθη μ’ έχουν εύρει στην καρδιά
και δε χορταίνω Άδη
η σάρκα εκεί με πάει ψηλά στη λάσπη
στα δάση με τις μυρουδιές
σα λυσσασμένος
φέγγοντας στύση ατέλειωτη
στους πυρωμένους τους μηρούς
στα βοερά φαράγγια
κι ο άνεμος που με κεντά
μυρίζει [...]
