Σύντροφε ουρανέ
πεθύμησα στιφάδο της μητρός μου
και το Μπρούκλιν
όπου, δεν έχω πάει ποτέ
τα κοκαλάκια να γλείψω
στίλβοντας
τα ενθύμια της σφαγής.

Σύντροφε ουρανέ
είμ’ ο ανθός που περιμένει
την χέρα του ασημένιου κηπουρού.

Ως βάτεμα εκφωνήθηκε
απ’ τα μεγάφωνα χωνιά
ο άκρατος ηρωισμός της παλιγγενεσίας.
Κοντάρια φαλλικά
έσκασαν μύτη απ’ την άβυσσο των χθαμαλών αιδοίων
λίμπιντο γαλανόλευκη κυματίζοντας
απαγγελίες λεπτεπίλεπτες
υπέροχα γιορταστικά ελληνικά
από μαθήτριες ρουφήχτρες
 πασιονάριες
αριστούχες στην ονείρωξη
απ’ τα κόκκαλα βγαλμένες
που ακούς τη σάρκα τους να σκάζει από χυμούς
απ’ τα υπονοούμενα στραγάλια της μαρίδας
τα υγρά τα λογοπαίγνια ανδρών επιφανών
ίσα για να ντοπάρουνε
την προαιώνια λαχτάρα του σφαχτού
για τη σφαγή
τον πρόεδρο που τρεμοπαίζει σαν πυρσός
κάτω απ’ την τέντα
αποθανατίζοντας
τη γάργαρη υποτέλεια της λαμπερής νεότητας.

τώρα που η φαντασία σκάρτο με βγάζει
και το φιλί στα χαρακώματα σπαρταρά
τώρα που σε σκέφτομαι υγρή και καυλωμένη
πυρώνοντας τη γλώσσα ως το αναφιλητό
σφήκες σε παραπλεύρον νεκροταφείο γλιστερό
πατικώνουν με γύρη πλαστικά λουλουδάκια
κι ετοιμάζουν γιουρούσι
σε χνουδάτο αφαλό

βυζί δεν έχω να σου σκυλέψω σάλιο
λεχρίτη πολιτευτή
τώρα που βασιλεύει η νύχτα στον κόσμο κι εσύ
διεκδικείς το κοινό σου στα ουζερί
θηλαστικά που’ χουν στην πλάτη τους
χίλια χρόνια γάμου
με τόσες ελκυστικές αποχρώσεις χαράς
πιπιλίζοντας το ζεστό αλκοόλ
εξπέρ στο ρόλο του θύματος
κι από μέσα η γύμνια αλοιφή
ξοδεμένη ασυλλόγιστα
καθώς
κατασκοπεύεις  λεχρίτη, την κυρά μου αλύπητα
που’ χει στα μπούτια ανάμεσα
σακουλάκι με τσίπς
μα
 να ξέρεις πως
τη νύχτα που ο πάγκαλος κάρφωσε τον Oτσαλάν στο φτερό
κι οι μαύρες νύφες φυτεύαν κουφέτα στο Κουρδιστάν
η κυρά μου δάκρυσε

Οι επαίται κλέπτουν τους πτωχούς

Με τα παιδιάστικα καμώματα της τέχνης
ξεχνάμε τα θανάσιμα γνωρίσματα της ζωής.

Κάθε σταγόνα σάλιου που δραπετεύει απ’ το στόμα της
γίνεται στίχος.

Οι λαοί φτιάξανε το θεό για να προστατεύει
τους τρείς ουσιαστικούς νόμους της ύπαρξης
το φαί, τον έρωτα και το χέσιμο.

Είναι η ποίηση πράξη αντιποιητική.

Το ιερατείο πρόσφερε στις μάζες ένα ανέλπιστο δώρο
τη βασιλική δωρεά μιας ζωής μετά θάνατο.

Οι ζωγράφοι κάνουν τέχνη για να βγάλουν λεφτά
χαϊδεύοντας τους φιλότεχνους μπουρζουάδες.

Κάθε έργο είναι άχρηστο αν δεν τρομοκρατεί
τα δουλοπρεπή πνεύματα.

Υπάρχει ένα είδος λογοτεχνίας που δε φτάνει
ποτέ στις αδηφάγες μάζες.

Κάθε θεατής είναι ένας συνωμότης
κρυμμένος στο καβούκι της συζυγικής ζωής.

Παρηγοριά στον άρρωστο είναι
για τα ανήσυχα νιάτα
τα νυσταγμένα δασκαλάκια του κράτους
κραδαίνοντας σχολικά βοηθήματα
και μούχλα αγαμησιάς στ’ άγκιστρά τους

Είναι χίλια κομμάτια τα μυαλά
σαν τα σκάγια
άνοιξη που μυρίζει λαμπρά κι αδίστακτα
χνώτα που θα ξοδευτούν
στο νικηφόρο οργασμό στου Αχελώου τις όχθες
και κορμάκια που θα λιώσουνε
σε κάποιο ένδοξο νοικοκυριό

ποδοπατώντας το ρυθμό
και των μηρών το ξέφωτο

Φτάσαμε στης Φρειδερίκης τα χαλάσματα
εγώ στραβάδι που ξαπλώνει με σένα στα χόρτα
σοβάς η ψυχή μου ανταμώνοντας σφήκες, άσεμνη φάρα
       που τρυπάν το δέρμα με γύρη.
Κάναμε της λίμνης το γύρω με αθλητικό στρωτό
οξύνοντας το πνεύμα ντοπάροντας τους μυς
ντερλικώνοντας πευκοβελόνες και τροπάρια της Κασσιανής
ναι!
Έβγαλα συμπέρασμα τα ψοφίμια πως
      είναι μια ποσότητα ζωής 
και είμαι βαθύς υπερφίαλος φαρσέρ ποιητής
δέσμιος κάθε μεσ’ το δάσος γυμνής.
Το’ πα στο φίλο μου που ακολουθούσε
                σαν ανάσα χιονιού ιδρωμένος και μου είπε
για έναν μαλάκα που’ χει όμορφη γυναίκα
                       που την έχουν πάρει όλοι με τα μάτια
μου είπε πως, ο εν λόγω μαλάκας σώθηκε τελευταία στιγμή
                    από βέβαιο γκρεμό
γιατί πιάστηκε από κλαρί κάνωντας σβούρα Νουρέγιεφ.

Φίδια δε βρήκαμε στο λιμνίσιο σύμπαν
μόνο Βιετκόνγκ προσκόπους που ψαλλιδίζανε άρθρα του αρανίτση
          κάνοντας λαχειοφόρο λέξεων.
 Ένα γήπεδο ποδοσφαίρου βρέθηκε μπροστά μας
             με τα μπέκ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας
σαν τσουτσούνες κάτω απ’ την κοιλιά του θεού
που κάτι κοτσύφια έπαιρναν το λουτρό τους
και κάτι μάγκες αφόδευαν το τελευταίο πόνημα
                     της Ζυράνας Ζατέλη
μιας
και οι σκέψεις φτιάχνονται στο μπλέντερ του στομαχιού
και οι περιττές λεπτομέρειες είναι για το κοπάδι
                                      χαριτωμένη ευαισθησία
μπουκώνοντας
  αγάμητες τριαντάρες στις πλάζ
  λιαστές γυαλιστερές
μέλλουσες νευρασθενικές
κρυφοκαυλιάρες που τα δίνουν όλα στο μάστερ.
    
Και με κόπο ανασύρω σκέψεις γριές
απ’ τα τηγάνια στις αλυκές και τα ξερνώ όλα μπροστά
σαν κινέζος στην ύφεση
                με μπιχλιμπίδια
αγιορείτης
βουδιστής
ωσάν μοναχός παθιασμένος  αδίστακτος στα δημόσια λουτρά
να ουρήσω θέλω να συλλάβω το νόημα της παραβολής.
Λέω στο φίλο
οι ιδέες κουράζουν δες αχνό
μ’ αυτός τη βρίσκει με βιβλία θρησκευτικά σανό θεολογικό.
Και λέω σε μένα καύλα είναι θα περάσει
ο κάμπος είναι μπροστά η Άρτα του Ζέρβα με τα ωραία μπετά
βυζαρού της εθνικής με τα λαμπρά κωλάδικα
παρηγορίτησες φοράδες με τα μπούτια ανοιχτά
που’ χουν στα μάγουλα του Τσαουσέσκου χάδι νωπό
και ασθενική προφορά για να ερεθίζουν τους παγουράδες
να καβαλικεύουν ντάτσουν κα μερσεντές
μωλωπισμένα καυλιά από σπιτίσιο σεξ.
 
Πέρσες αρβανίτες με το ήπαρ κουρελαρία
με τα σκοτωμένα γατιά στο φτερό και
 το λαό μεταξωτό στις φαβέλες.
Εθνικόφρονα βαρύμαγκα δουλευταρά
την ιστορία να γράφει με SMS
βραδύγλωσσος
λαζός
καύχημα των δασκάλων του
και της πλέμπας της γηπεδικής με το φουρό από συνθήματα
των ορίτζιναλ που ριγούν αλοιφή φρέσκια μαστούρα
και μαμάδικο συναίσθημα σβουριχτό και
οι Ωραίες κυρίες είναι που ακονίζουν τα όπλα τους
          στο λιμνίσιο νερό
δίπλα στους σπάγκους απ’ τους πιασμένους αετούς
      στα κλαδιά
κι απ’ τα χείλη τους κρέμονται τα φεγγαρίσια σκυλιά
που γουστάρουν γαμήσι στεγνό στη Σκουφά
και στις όχθες του Λούρου ξύσιμο μέχρι θανάτου.
Το λέτσο χοροπηδηχτό αντινομάρχη ακολουθώντας
  που του καρφώνει την κυρά ένας τσαγκάρης
λογοτέχνης
ψάλτης και φυσιολάτρης και
μολονότι σώβρακο με λουλουδάκια φορεί  
οργανωτής είναι πασόκος αμείλιχτος και
  τρυφερά κορίτσια τον αγαπούν μα δεν το ξέρει
δρόμος κατήφορος με τα μνημόσυνα γης μαδιάμ
στο σφριγηλό της κολώνας κορμί
και δήθεν φιγουρίνι
    ποζάρεις στις φασκιές του στα σπάργανα, ποιητικός
τη δόξα παίρνοντας
του αιμοσταγούς ποιητή που συγγράφει στη λίγδα
παράπονα για γκόμενες ψηλομύτες και παγκήρια  
                      σε παραπλεύρων χωριό.
Ω! το παγκάρι είναι η κλειτορίς του ναού
το’ χω γράψει ξανά και οι λέκσεις που λες είν’ κλεμμένες
και καθώς
φανέλα αλλάζουμε απ’ τον ιδρώτα συνωμοτικά
δε μιλάμε για τέχνη μα για βρακιά
κιλοτάκια σχισμένα που εγίναν θυσία
πριν
να σαλιώσει η γλώσσα την πληγή από κάτω 
πριν, να βαρέσει τα κύτταρα ρεύμα
 καθώς λεν
                    τα μυθεύματα καθώς
                                                        λεν τα χαρτιά.

 Έχω απόψεις κι εγώ συμπολίτες
και κατεβαίνω απ’ τη φωλιά στη μυρμηγκότρυπα
κι αν θα γυρνούσα το χρόνο πίσω
στιχάκια θα της έγραφα χαζά με καλλιέπεια
καψούρη δαγκωμένου ντροπαλού.
Τώρα που αποφεύγω τα κυκλώματα και ευπρεπώς διαβιώ
τη λίστα με τα ψώνια απαγγέλλοντας
την λιπαρή ματιά του καταδότη στα γαλακτοκομικά
καθώς σχεδιάζω ποίημα σιωπηρώς και τελεσίδικα
για να δοξάσω τόσων φίλων τη σφαγή απ’ την κυρά.

Εγώ που δεν γεννήθηκα να δρέψω δάφνες στη Βαλτιμόρη
μα να γράφω ποιήματα, Κυριακάτικα σκεφτόμενος
ξελιγωμένος, συμμαθήτριες εργόχειρα
που δεν προλάβανε να γίνουν μούσες στο ποίημα κανενός
μεσήλικα μισογύνη της γενιάς του εβδομήντα
που ξεδιαλέγει τις μυλόπετρες
λαδώνοντας γρανάζια και
δεν έχω φλάουτο να σφυρίξω τον πόνο μου
ας έρθει κάποιος να δει το νεροχύτη μου
το σπέρμα που ευωδιάζει από κορίτσια στα εικονίσματα
φωτογραφίες που ηχούν όπως τα ζάρια μαύρα μεσάνυχτα
κι ο νους αγγίζει το ποθούμενον.

Ξέμεινα εδώ στα αμοντάριστα πλάνα, να υμνώ
το ζευγαρίσιο ερωτισμό. Αδόκιμος, λειψός να
προστρέχω στις κοινές συγκινήσεις, έχοντας
ολόγυρα λέκσεις και το σάλιο στη γλώσσα ν’ ανθεί

για επέλαση έτοιμο να λιπάνει μασχάλες
στην ερημιά του κρεβατιού τραυλίζοντας
λαμπρά κατορθώματα, έπαρση, ρομαντισμό 
γυναικείων οργασμών νοσταλγία, που

ο βυρσοδέψης χρόνος τιμητικά θα σταλάξει
στα σπλάχνα της γης βαθειά ωσάν βιντεοκλίπ
ποιητού ανερχόμενου που εμβριθώς μελετά
πως λιανίζουν την όραση οι υγρές λεγεώνες.

Φοβάμαι τη μεταφυσική φάπα
που ο κραβαρίτης εικαστικός
θα σου σβουρίξει αναγνώστη
και θα τον βγάλεις το βίο ορθοπεταλιά
με πάγκαλο και άδωνι γεωργιάδη
και η άχαρη πόλη
θα σε στέρξει σταλαγμένη
σαν αγιασμός στα μάτια.
Κι όπως θα σβήνουν μέσα σου τους πόθους
τα κυκλώματα, οι κλίκες
με άκρα συστολή εσύ θα πνίγεις τη χαρά σου
σε γάμους και βαφτίσια
διότι έχεις ηγέτες που συγκινούν
και παλεύουν το χρέος και τους κακούς
καθώς θα σκεπάζεις με νάιλον τις πληγές
και τα φτωχά παιδιά στις ξένες χώρες
Θα υιοθετείς με ένα ευρώ.
Αναγνώστη, σε συμπονώ στα κρυφά
σου γράφω ραβασάκια
σου ζωγραφίζω βυζιά

Είμαι θαμώνας σου τώρα
Τις ρόγες σου τις βάφτισα φυτίλια
Και ποιητίζω ολοσχερώς
Χρόνια θα με φαρμακώνεις μέχρι να γίνεις γριά
Χρόνια θα με καυλώνεις μέχρι το κόκκαλο
Χρόνια μέχρι να σου βάλω φωτιά

Είσαι κάπου αλλά δεν ξέρω που
Άριες με θερίζουν κι είναι γνωστό
Πως εμβριθώς μελετώ από νωρίς
Την άκρα διαλεκτική τη γλίσχρα φαντασία

Σε βιβλία θα σε κεντάω κρυφά
Με κοφτές και μετρημένες ρίμες
Θα ανταλλάσω τα ελάχιστα με τα πολλά
Θα σου γράφω, θα σου στέλνω φιλιά

Εκεί που κηρύττει τη μάχη ευγενικά
η γύμνια σου, τόσο εξαίσια  που
ψυλλιάζομαι υγρά ν’ ακολουθούν
τις τοποθεσίες που υμνώ, διότι

τι, σου έταξε μεσ’ το λιοπύρι ο σάτυρος
κι έβγαλες το μαγιό σου
σκηνίτισσα των εγκρεμνών τρέχοντας
προς τη θάλασσα για να τη μεταλάβεις!

αυτό το φεγγάρι που βλέπεις και βλέπω
δεν είναι λείψανο του ορθολογισμού
είναι θαύμα γυμνωμένο
η πλέον ωραία σελήνη
σαν την ωραιότερη γυναίκα
η πλέον ωραία άγνωστη
ψυχορραγεί αιωνίως στα μάτια όλου του κόσμου

κάτω απ’ το χείλι μου το χείλη της
φωτιά και χόβολη
οι μπούκλες μεταξωτές
ώμος ολόγυμνος
σκιά διεγερτική
κι άλλο φιλί
κι άλλο
            κι άλλο
όπως ξέρω να φιλώ θα τη φιλήσω

Για να καταλάβω αυτό που διαφέρει από μένα χρειάζεται αγάπη.

Ο χώρος της γραφής είναι ένα καμαράκι που λειτουργεί ως καταφύγιο
φλογίζοντας όλες μου τις απασχολήσεις που απαιτούν απαραβίαστη μοναξιά.

Οι λέκσεις μεταξύ έρωτος και πολέμου διαλέγουν το μύθο.
Ακριβώς διότι, κατάκτηση, σαγήνη, αιχμαλωσία, είναι λέκσεις πολέμου και έρωτος.

Πενθούμε την εικόνα που χάσαμε παρότι η εικόνα πεθαίνει για να ζήσουμε εμείς.

Τις παιδικές αρρώστιες της γραφής τις πέρασα
Μα τα αφροδίσια θα τα κουβαλώ μέχρι τον τάφο.

Μου είπε το γλυκόλαλον αιδοίον
Δεν υπάρχει θέμα. Βρίσκομαι αιδώ! Βρίσκομαι πάντα αιδώ!
Το είπε κι ο Ρεμπώ

Οι φίλες μου
προσφέρθηκαν
να φτιάξουνε αυγά
Μάτια αυγά τηγανιτά
Μα είδα στο βλέμμα τους
τι θέλαν για μετά
Κι αρνήθηκα ευγενικά
λέγοντας πως
Θα φάω έξω τελικά…

Κι αν είναι η επίμονη στύσις
Που διαστρέφ
Ει τις όψεις!
Κι αν σε κάνει να βλέπεις χοάνας
Στοάς και προσόψεις αν
Ο θεός κουμαντάρει τους όρχεις
Κι αν έχει δίκιο ο Μάτριξ
Κι αν δεν υπάρχει ότι νιώθεις
Κι αν προσποιούνται τα σπέρματα στύσεις
Κι είν’ όλαυτά θεικές ψευδαισθήσεις!

ω Μετανοείτε χωριανοί
Η Δευτέρα παρουσία μια Τρίτη θα’ ρθεί!!

θα αμπαρώσω απόψε την καρδιά μου
απo τη βέβηλη εισβολή των πειρασμών
στα σκέλια κάποιας θα καλπάσω
παίρνοντας το ξημέρωμα για λύτρα τα υγρά της
καθώς
Αύγουστος άπατρις ξιφήρης
γονυπετής του αιδοίου
βέβηλος λάγνος σοδομάκιας 
που φωνασκεί συμπόσια ελληνικά
μαστίχα Χίου κολλημένη σε χειλάκια

ω τα φριχτά τα τραύματα από βλέμματα
ω τα ανοιχτά τα σκέλια αφηνιασμένα
καταπάνω του φαλού
ω  λαιμητόμοι αρχιερείς
ανάσκελα προσφέροντας
απ’ το ιερό αιδοίον σας
μεταλαβιά την καύλα σας
τα πορφυρά σας χείλη
την κάψα υπερασπίζοντας του θέρους
τη λαμπερή αλφαβήτα των μηρών
που εν ριπή οργασμού αχνίζουν λέξεις
κι αγκομαχητά
στύσεις ανίατες
για ποιήματα μελλοντικά που θα διαβάζονται
σε κάποια βηθλεέμ ερωτική
σε κάποιον γαμιστρώνα ιερό.

(απόσπασμα)

Φόρεσε
το
καπέλο
του
ο ρεαλιστής
ζωγράφος
Άλειψε
το κορμί
της αγαπημένης του
με
τα
τρομαχτικά
χρώματα
της αγάπης
Ζωγράφισε
στους
γοφούς
της
μαύρα
πουλιά
Φωταγώγησε
το
κεφάλι
ενός
αλόγου
Έκανε
μάγια
στις
μπαλαρίνες
Με
την
κραυγή
του
από
τέμπερα
Έλιωσε
το
σκοτάδι
και
τα
ξέφωτα
Κι
Άρχισε
να
αιμοραγεί
με
κοριτσίστικες
φωνές
Με
τα
νύχια
του
να
ξεκοιλιάζει
τους
μουσαμάδες
Με
τη
μαύρη
του
σκιά
λεπίδι
Με
τη
λάμπα
στο
χέρι
και
τις
φτερούγες
του
ανοιχτές
στον
πόθο
Κοιτάζεται
στον
καθρέφτη
της
λύσσας
Πυρωμένος
απ’ το
δαυλί
της
σιωπής
Θέλει
να
ξέρει
όλα
τα
κόκκαλα
της
ράχης
Όλους
τους
πόρους
απ’ το
δέρμα
Ελπίζοντας
στο
βέβαιο
θάνατο
του
έρωτα

Posted in Ποίηση ]]> http://dromos.wordpress.com/2009/08/11/%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b2%ce%bf%ce%bb%ce%bf-pablo-picasso/feed/ 0 antonis xin_090602201029992120138 http://dromos.wordpress.com/2009/07/23/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%85%cf%81%ce%ac-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/ http://dromos.wordpress.com/2009/07/23/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%85%cf%81%ce%ac-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/#comments Thu, 23 Jul 2009 18:00:12 +0000 antonis http://dromos.wordpress.com/?p=504 ]]>

Έχει της Άρκτου προορισμό το μακρινό αστέρι
εκεί που δεν ακούγονται γαυγίσματα σκυλιών
                                                   και αηδονιών τραγούδια
εκεί που αστέρια λάμπουνε στης αλεπούς τα δόντια
κι ένα ζευγάρι ολόγυμνο την πρώτη νύχτα γάμου
στήνει χορό δαιμονικό στις λίμνες της σελήνης.

Δάση εκεί δεν έχουνε και σκοτωμένους λύκους
στους χιονισμένους τους αγρούς τη νύχτα δε βουλιάζουν
κι οι μύγες δε βυζαίνουνε ζωή απ’ τα ψοφίμια.

Μονάχα του Ωρίωνα η ζώνη ανεμίζει 

μονάχα σκόνη αστρική, στάχτες που’ φερ’ ο άνεμος
                                                             για να γεννοβολήσουν
τη νέα φωτιά
τα κόκκαλα της ράχης, τους πόρους απ’ το δέρμα της
τα χέρια, τους αστράγαλους, τους ώμους και τα στήθια
τα πορφυρά κοσμήματα ανάμεσα στα σκέλια
το μονοπάτι που οδηγεί στης χουρμαδιάς την τούφα
το σφρίγος λαχταρώντας της ζωής
φιλήδονα βυζαίνοντας της γύμνιας το μεδούλι
τους θείους δυνατούς φαλλούς τους αμφορείς του πόθου

καθώς θα παραστέκονται του τρυφερού αιδοίου
ήλιοι μιλιούνια τρεμοπαίζοντας
ακολουθώντας κυκλικά το δρόμο τ’ ουρανού
μέχρι να ξεψυχήσουν
πυγολαμπίδες με φορεσιά πολεμιστή
έτοιμες να ριχτούν ως μέσα εκεί
στην αγκαλιά του Άδη.

καθώς
τα μουνοπέταλά σου απλώνονται στο δωμάτιο
και υπόσχονται την αιωνιότητα
σκέφτομαι πως
θα πρέπει να τους αναγερθεί εθνικό μνημείο
έτσι καθώς κολυμπούν στην ακτή του κρεβατιού
αυτά τα σαρκώδη σελάχια
έτσι καθώς έρχονται να με κατασπαράξουν
και σκέφτομαι πάλι πως
είναι μια σανίδα σωτηρίας σ’ αυτό τον παλιόκοσμο

Λάγνες απόψεις εκφέρω
στον κοινό δημόσιο λόγο
είμαι κάτι σαν φυσικό φαινόμενο
ένα δέντρο που παραμένει δέντρο
κι όταν ακόμα φωλιάζει στην κουφάλα του
μια κουκουβάγια

όχι στόλισμα μα ένα συναίσθημα ρυθμού
με συνέχει από λίκνου

Μπήκανε νυχτερίδες στο δωμάτιο
και χτυπιούνται στους τοίχους

το να ζεις έξω απ’ τη φύση
είν’ ένας θάνατος
ή μια ζωή γεμάτη πληγές.

Είμαστε άνθρωποι φευγάτοι
και θα πρέπει να κουρνιάσουμε επιτέλους
κάπου
σ’ ένα μόνιμο πάθος
σε μια μόνιμη καύλα

ω! αιωνιότητα που τρίβεις τα χέρια σου
με τόσους πελάτες

κοπέλες χαζεύουν στα κινητά τους
πρωτόγνωρες στύσεις
μεταμοσχεύουν λυρική ποίηση
σε θνησιμαίους οργασμούς

Με το μολύβι που γράφει τα ψώνια
στεριώνει τον κότσο της
και μοιάζει μαινάδα
σε αρχαίο αμφορέα
κι εγώ τη χαζεύω

εγώ
ένας βιοπαλαιστής των παρομοιώσεων

Δεν είναι ανάγκη να εξηγήσω το ποίημα
ή το γαμήσι
και τα δυο συμβαίνουν

ανυπάκουος πάντα
αφηρημένος
ζωγραφίζω τσιγκελωτά μουστάκια
στο σοβαρό πρόσωπο της ζωής.

Χέλια αγκαλιάζονται
και γίνονται κουλούρες
και ταξιδεύουν
για τη θάλασσα των Σαργασών

όπως νυμφίδια ερωτομανή της φαντασίας μου
μεταμορφώνουν τον ύπνο μου
σε κοφτερό γυαλί.

Έσκυψε η κοπέλα
με το καρφιτσωμένο γαρίφαλο στο στήθος
και ψιθύρισε
στον κομματικό της ινστρούχτορα:
η εργασία είναι το όπιο του λαού.

τυφλώνεται όποιος κοιτά τον έρωτα στα μάτια
τα μάγια λύνοντας για πάντα της ζωής
κρούοντας με τη γλώσσα τη χορδή της ηδονής

το σαρκωμένο ρήγμα που διψά για οργασμό
με του θανάτου τον εξαίσιο συνεργό
στου γαλαξία αφήνοντας την πάχνη

το ιερό το σπέρμα που ετάχθη
να κυβερνά του σύμπαντος τη μήτρα
στου αφαλού χυμένο εκεί την κούπα

το νέκταρ των κορμιών μας να βοσκάν
του πόθου τα μελίσσια που ηχούν
τον βόμβο τον αιώνιο της αβύσσου

Αυτός, ο αυτόχειρ
o Modigliani 
ζωγράφισε τις πιο αληθινές
τις πιο εξαίσιες μουνότριχες
πυρόξανθες μουνότριχες
σαν κόσμημα στο αγαπημένο σώμα.

Ξυπνώ ιδρωμένος με το ποίημα στο στόμα
ψάχνω το μπρίκι
το κουταλάκι του καφέ
ανάβω το μάτι να πυρώσει
ανοίγω
το συρτάρι με το ποίημα στα χείλη
ψελλίζω τα επίθετα κρατάω το ρυθμό
το περιμένουν οι εκδότες
το περιμένουν τα περιοδικά
τα γυμνάσια οι εταιρίες λογοτεχνών
το περιμένουνε οι σύλλογοι
οι όμιλοι οι διαφημιστές
το περιμένουν τυπογράφοι κριτικοί
το περιμένει η ασφάλεια
το περιμένει η μάνα μου
οι διανοούμενοι
το περιμένουνε τα βιβλιοπωλεία τα περίπτερα
οι μασόνοι η γενιά του εβδομήντα
το περιμένουν οι μεταφραστές
τα  συμπόσια ποίησης
το περιμένουν οι βιβλιοθηκάριοι
οι ταξινομητές
το περιμένει η Ασημίνα
για να μαλακιστεί κρυφά
το περιμένουν
τα ψητοπωλεία της Βερανζέρου
για να το κορνιζάρουν
το περιμένουν χασικλήδες για τη τζίβα τους
το περιμένουν τα σκυλιά για να το κατουρήσουν
το περιμένουν οι αναγνώστες μου
για να περάσουνε τη νύχτα
οι άστεγοι
τα αδέσποτα
το περιμένουν τα σπαρτά για να καούν
κι οι μελλοθάνατοι στα Κολοσσαία 

Posted in Ποίηση ]]> http://dromos.wordpress.com/2009/06/19/%ce%be%cf%85%cf%80%ce%bd%cf%8e-%ce%b9%ce%b4%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bc%ce%b1/feed/ 0 antonis 775061228272993 http://dromos.wordpress.com/2009/06/11/%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%ac%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/ http://dromos.wordpress.com/2009/06/11/%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%ac%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/#comments Thu, 11 Jun 2009 18:27:40 +0000 antonis http://dromos.wordpress.com/?p=476 ]]>

Αλίμονο, θα’ ρθει καιρός, που
οι άνθρωποι θα χαίρονται τον έρωτα
και θα προσεύχονται μονάχα στα βυζιά και το φαλλό.
Οι κακογαμημένοι θα κλειστούν στα μοναστήρια τους
και θα τη βρίσκουν με νηστεία κι αυνανισμό.
 
Αλίμονο θα’ ρθει καιρός, που
οι άνθρωποι θα νιώσουνε βαθειά, πως
το μέγα θαύμα της ζωής
το ιερό αιδοίον το γεννά.

Τόποι λατρείας θα’ ναι τα κορμιά
και οι πιστοί για τάματα
θ’ αφήνουνε καυλιά
στο εικονοστάσι πάνω εκεί
στων γυναικών τα σκέλια τα γλυπτά
εκεί, που κατοικεί
η πάναγνη αγία ηδονή.

Κορμί μου σαστισμένο μπρος στην τόση ομορφιά
που σε δαγκώνουν με το βλέμμα τους θεσπέσια θηλυκά
νύμφες με τα ιερά τους τα καμώματα, ασθμαίνουσες
καθώς, δήθεν αδιάφορες με σκέρτσο προσπερνούν

με το υγρό τους πυρ ανάμεσα στα σκέλια
με τα γλυπτά τους τα βυζιά που ο σάτυρος θεός φαλλός
                                    με λύσσα ανάμεσά τους σπαρταρά
τη στύση του προσφέροντας βορά
στις συμπληγάδες της μαινόμενης λαγνείας.

Κορμί μου αδέσποτο στη βασιλεία των οργασμών
βάστα γερά και ασκήτεψε στη θεία συνουσία των γραφών
ταράζοντας τον ύπνο των αστών που σβήνουνε την καύλα τους
με πρέζα κι αλκοόλ νυχθημερόν δουλεύοντας
μέχρι να γίνουνε σφαχτά στου χρόνου τα τσιγκέλια, ψευτοζώντας

κλαψουρίζοντας πως φεύγει η ζωή και δεν τη γεύονται γιατί
χρωστούν τη δόση οι άμοιροι στο αδηφάγο τίποτε
                                                                                                που τους ακολουθεί.

Μυρουδιά αντηλιακού ταλανίζει τις αισθήσεις
κορίτσια ξαπλωμένα πλάι σε παλιό ναυάγιο
όμορφα φυντάνια που φύτρωσαν στην άμμο

κι ο άνεμος καταγράφει τα λόγια τους. Τις
λέξεις που ξεφεύγουν με λίγο σάλιο μέσ’ απ’ το
στόμα τους όπως η υγρασία στο κομμένο τριφύλλι

για τον έρωτά τους μιλούν, στις αναμνήσεις κουρνιάζουν
μεταβάλλοντας την υφή των πραγμάτων
νέες δροσερές με τη γατίσια εξυπνάδα τους

στήνουν αυτί στην άμμο για ν’ ακούσουνε 
την ατελείωτη στύση των αντρών