Επιστολή στα κορίτσια που γράφουνε ποιήματα

πιαστείτε από μια λέξη, από ένα βλέμμα

πιαστείτε απ’ τις θηλές σας

τραβήξτε τις σα λάστιχο

κι αφήστε τις λίγο πριν εκραγούν

λίγο πριν σας τυφλώσουν τα κομμάτια τους

ράψτε κορίτσια στο τομάρι σας τους στίχους

σαν τα σκληρά ναρκωτικά

ανάμεσα σε σιωπηλά σκουλήκια κοιμηθείτε

συνδράμετε το χάος με χώμα της πατρίδας

ώσπου ν’ ανάψουν τα αίματα κορίτσια

ώσπου να τηγανίσετε τ’ αυγό

κι αφήστε το

το λάδι να τσιρίζει

στο τέλος του ποιήματος το μήνυμα θα λάμψει

το πάθος σας σα τον αφρό της μπύρας θα γλιστρήσει

μεσ’ το λαρύγγι του θεατή

σαν το αίμα που ανεβαίνει στο κεφάλι

σαν την ψωλή που ως ρομφαία αρχαγγέλου

με φοβερό αλαλαγμό

που ως ποτάμιο ρεύμα θα εισέλθει

τραγουδιστά στη θάλασσα

εις το Αιγαίο αιδοίον σας.

Αντώνης Αντωνάκος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s