ξενυχτώντας με ποίηση

στην Κατερίνα
στη θύελλα
στην ομορφιά

7encens.jpg

τα χείλη σου υγρά ηλιοτρόπια
προς το μέρος του ήλιου
το ποίημα γεμάτο τριαντάφυλλα και νεκρούς

σαν ένα κλαδί σπασμένο
απ’ το γάμο του αέρα και της βροχής

μα στην αίσθηση του θανάτου
απαντώ με ερωτικούς σπασμούς

 ******

 

διάβολε σατανά μου
ματσάκια γιασεμιά
ας μου κρύψουν το μνήμα

 

73-01.jpg

 το φεγγάρι
είναι ένα ωραίο παγώνι κρεμασμένο στη σιωπή
ο άνεμος το πηγαίνει
σαν τα ξερά φύλλα στην άβυσσο

βραστές πατάτες θολώνουν τα γυαλιά μου
την ώρα που σου διαβάζω το ποίημα
και παίρνω μάτι τον αφαλό σου
που μισοκρύβεται

δεν ξέρω που να βάλω τελεία
και διαβάζω ξανά και ξανά
σαν βατράχι που πηδά πάνω κάτω
τις μέρες του καύσωνα

*******

 

στη γύμνια σου
υπέροχα κρυμμένη
η τελευταία μου πνοή

με το δάχτυλο
ψάχνοντας όλη νύχτα
την περόνη

********

 

απ’ το καμίνι σου έρεα
πυρωμένος κατακόκκινος
σαν άλογο μαρκαρισμένο
απ’ την ουράνια μασιά

πίστεψα σε κάθε δυνατή μαγεία

 

ida2.jpg

μύρισα τη μαύρη σου κιλότα
το μάρσιπο που κρύβεις το λουλούδι σου

 *********

με το κραγιόν σου ζωγράφισα
το σχήμα της Αφρικής στον καθρέφτη

το κραγιόν απ’ τα χείλη σου
τώρα μυρίζει αχτές της Αφρικής
νέους τόπους
λουλούδια εξωτικά
σκουριά απ’ τα ναυάγια του Ατλαντικού

στους βουβώνες σου αργυροπελεκάνοι
καθρεφτίζονται και νέγροι

*********

 η νυχτικιά σου ανεμίζει σα χαρταετός
στα σύρματα
και τα στήθη σου τρέμουν
σα δυο μικρά πιτσούνια
με τα χίλια τους χαλκώματα

η γλώσσα μου η απάντηση που περιμένεις
καθώς κλείνεις τα μάτια

 

72-04.jpg

την συντροφεύουν
γαϊδουράγκαθα και άστρα
πίσω απ’ τη σκιά του ύπνου

τα κλαρίνα που
σαν κομμένα λουλούδια είναι δωρισμένα
στους μιναρέδες των κοριτσιών

που η ομίχλη τα κρύβει
όπως τα σαλιγκάρια στο τσόφλι τους

********

 

είναι στα σπλάχνα σου ο ήλιος κρυμμένος
γλάροι τον κράζουν
να βγεί απ’ τη νύχτα του κορμιού σου

με τα ηλεχτρικά του μάγουλα τις φλόγες
έτσι όπου κι αν πάει
θα’ χει τη μυρουδιά σου

ένας όμορφος νεαρός πρίγκιπας
βγαλμένος απ’ τα σπλάχνα σου

 

71-01.jpg

η αυγή ταΐζει ψαροκόκαλα τις γάτες
κόκκινα λουλούδια σε φωλιές από λάσπη
καμπάνες που μοιάζουν στις μασχάλες σου

βαρούν με λύσσα ολόκληρη ολονυχτία
τρίζουν τα δόντια τους στην πανσέληνο
γράφουν ερωτικά γράμματα

τώρα μέθυσα από σύμπαν
από πέτρα από λάβα
μου φτάνει μιαν αυταπάτη για να μου δώσει κουράγιο

*******

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s