το άγριο παγώνι των μηρών σου

 

το άγριο παγώνι των μηρών σου
κορδώνεται
το ντέφι του βαράει όλο χάρη 
παίρνοντας πόζα ποιητή
που απαγγέλει χαικού όλο καμάρι

και πόσο ασυλλόγιστα
υποφέρει και καυχιέται
φουσκώνοντας σαν Πέρσης ξεροκέφαλος
σα νάρκισσος που δεν του πρέπει οργασμός
παρά μονάχα λύσσα

λύσσα για τα μικρά τα δάχτυλα
των τρυφερών ποδιών
ωραίων κορασίδων που ελύγισαν
το ζουμερό κορμί τους
σκορπώντας το χνουδάκι τους
στο φως πυγολαμπίδων
τρίβοντας την αγάπη τους σα ρίγανη
πάνω στα κρέατα αντρών
για να τα νοστιμίσουν

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s