Τα λιμασμένα του κόρφου σου σκυλιά

 

doyle

Ανησυχώ μη πεθάνω και δεν προλάβω να κόψω τα νύχια
τα λιμασμένα του κόρφου σου σκυλιά μη δεν δω
δάφνες ποιητικές και μπακαλιάρους
ταξίδια και
θηλυκά ανελέητα μη δε γευτώ

μα όταν το υγρό του κορμιού σου το δάσος
με ρουφά καθώς κλείνω το ποίημα
σαν ο πάγος γυμνή μπαλαρίνα
τους λεπτούς αστραγάλους με μισάνοιχτο στόμα κοιτώ

με το μπικ τις λεξούλες τραβάω
μελανιάζοντας μπλοκ
ρυθμικά σαν παπάς που ωραία βοά
μπρος σε μνήμα προστάτη της νύχτας
μπρος σε στήθη κορασίδας στητά

μέσ’ σε κάμαρη άγριων ερώτων
αχ! σαν σπασμένη είμαι μόνος κιθάρα

με χαϊδεύει ο λύκος της στέπας 
με τα κοφτερά τους οι γύφτοι νταούλια
με προστρέχουν
τα σκυλιά του θεού και οι μαύρες αράχνες
σερβιτόροι που εισπράξαν τον τελευταίο μισθό.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s