ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Month: Φεβρουαρίου, 2009

Η μητέρα ως καθαρίστρια του σταθμού Λαρίσης.

070

Βλέπω τώρα έναν πίνακα του Σακαγιάν.
Στολίζει μια κριτική ζωγραφικής στο Τραμ.
Η μητέρα ως καθαρίστρια του σταθμού Λαρίσης.
Οι ζωγράφοι πάντοτε στιλβώνουν την παιδική μου ηλικία.
Γράφω για να κάνω τους άλλους να μην ξεχνούν.
Γράφω για να κάνω τον εαυτό μου να ξεχνά.

Η αγαπημένη με περιμένει γυμνή πάνω στο χαλί
ενισχύει την αγάπη μου για τα απλά και τα κοινά.
Γαμιόμαστε γνωρίζοντας πως θα μας φάει κάποτε το χώμα.
                                               Μα δεν το σκεφτόμαστε.

Το παγκάρι είναι η κλειτορίς του ναού

cartier-bresson09

1
Το ψωμοτύρι της κυρίαρχης τάξης η νεοφιλελεύθερη σκέψη έγινε το κουρκούτι της παγκοσμιοποίησης. Οι τράπεζες είναι το παγκάρι του καπιταλισμού. Εκεί που ο πιστός καταναλωτής αποθέτει τον οβολόν του.

2
Τέχνες γράμματα εκπαίδευση γίναν πολεμοφόδια. Δυστυχισμένοι γονείς τρέχουν να αρματώσουν τα τέκνα τους, κανοντάς τα γιουσουφάκια της άρχουσας τάξης, πριμαντόνες της αγοράς. Μαιμουδάκια του Εφραίμ και του Λάτση.

3
Όλοι γρινιάζουν και δυσανασχετούν και κωλοτρίβονται γιατί ο Κόκκαλης τα παίρνει χοντρά απ’ το Κράτος γιατί η ερτ έγινε μπουρδέλο πολυτελείας, γιατί οι μοναχοί αγοράζουν και πουλούν λίμνες, δάση, ποτάμια. Κανείς όμως δε μιλά για το σύστημα που τα παράγει. Όσο γαμημένος είναι ο καπιταλισμός τόσο γαμημένες είναι και οι θρησκείες του. Την προβιά του αμνού κάποια στιγμή την παίρνει ο άνεμος και μένει το πετσί του λύκου.
Ω! αγία εκμετάλευση στο εικονοστάσι του φτωχού. Καλά κρατείς.

4
Όλα τα αξιώματα του φιλελεύθερου φονταμενταλισμού συνοψίζονται στα εξής:
Α
Η οικονομία είναι το μαστίγιο της κοινωνίας. Οι άλλες επιστήμες πρέπει να υποτάσονται σ’ αυτή και αυτή να αποφασίζει αν είναι ή οχι αποτελεσματικές. Αποτελεσματικότητα στο γλωσσάρι της σημαίνει περισσότερα κέρδη. Πανεπιστήμια, υγειονομικά συστήματα, σχολεία, ερευνητικά κέντρα, πολιτισμικά αγαθά, διατροφή, κουλτούρα, αρχιτεκτονική, τέχνη, θρησκεία υποτάσονται στους σκληρούς νόμους της αγοράς. Τη διεύθυνση όλων αυτών αναλαμβάνουν  ειδικοί ιερείς που ονομάζονται μάνατζερ.
Β
Η αγορά είναι αυτή που αποφασίζει για την επιτυχία ή την αποτυχία οποιασδήποτε ανθρώπινης δραστηριότητας, αλλά και της ανθρώπινης ζωής συνολικά.
Γ
Η μη επίτευξη της επιτυχίας μπορεί να αποδοθεί μόνο σε υποκειμενική ευθύνη ή βαριά ασθένεια. Σε κοινωνικό εππίπεδο οφείλεται στη ζήλεια των αποτυχημένων που, μέσω της αύξησης των δημόσιων αγαθών, θέλουν να υπονομεύσουν τη σταθερότητα του νομίσματος και του Κράτους. Όλα αυτά τα αποβράσματα αποκαλούνται κομουνιστές.
Δ
Η βελτίωση των υπηρεσιών, όπως και η ανάπτυξη του τρίτου Κόσμου εναποτίθενται στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι χώρες που δεν καταφέρνουν να αναπτυχθούν είναι χώρες ουσιαστικά ανελεύθερες και η προσφερόμενη προς αυτές βοήθεια θα πρέπει να είναι ανάλογη με την πρόοδο της φιλελευθεροποίησης και των ιδιωτικοποιήσεων.
Ε
Η εργασία θα πρέπει να είναι ελαστική. Μόνο όταν υπάρχει η ελευθερία των ανεξέλεγτων απολύσεων, υπάρχει η δυνατότητα να προσληφθούν και κάποιοι.
Ζ
Οι εισφορές για τις συντάξεις θα πρέπει να επενδύονται στο χρηματηστήριο, σε πιστωτικά ιδρύματα, σε μεγάλες επιχειρήσεις. Ώστε το μελοντικό εισόδημα να συνδέεται με την πορεία τους και να εξασφαλίζεται η πειθαρχημένη συμπεριφορά των υπαλλήλων.
Η
Ο εγωισμός, η ατομική απληστία, είναι οι απαραίτητες προυποθέσεις για το συλλογικό καλό. Όποιος θέτει όρια στον εγωισμό και στην απληστία δρά εναντίον του συμφέροντος της ανθρωπότητας και είναι Κομουνιστής….
Θ 
Και το διεθνές δίκαιο βασίζεται σ’ αυτές τις αρχές. όποιος δεν τις σέβεται υπόκειται σε εισβολές, βομβαρδισμούς και τελικά προσάγεται στο Διεθνές δικαστήριο.
Ι
Όποιος διαμαρτύρεται εναντίον της σημερινής κατάστασης είναι κομουνιστής. Όποιος απεργεί λοιδορείται απ’ τους συναδέρφους του ως τεμπέλης. Όποιος διαδηλώνει είναι τρομοκράτης σύμφωνα με πασόκο πρώην υπουργό δημόσιας τάξης και νυν πράκτορα της CIA.
Κ
Ο νόμος της αγοράς καταργεί όλους τους προηγούμενους.

 

Τουτέστιν, το παγκάρι είναι η κλειτορίς του ναού και η εξομολόγηση ο πρωκτός του πιστού.
Οι πωλητές είναι οι εξομολόγοι του μοντέρνου κόσμου. Κι όσα περισεύουν πείτε τα στο θεό σας ξαλαφρώστε. Αφήστε την κουράδα της αμαρτίας σας στον οίκο του θεού. Στον μέγα απόπατο.   

 

 

Ξανά και ξανά

nude-richard

Ξανά και ξανά
θα τινάξω το σπέρμα μου στους γυμνούς σου μηρούς
ξανά και ξανά
θα ψιθυρίσω βρομόλογα στο ζεστό σου αυτί
λεξούλες που δοξολογούν το κορμί
ξανά και ξανά
θα πετσοκόψω ψαλμούς
θα βυθίσω το μελάνι μου στο στήθος της λέξης
θα ευλογήσω την έκρηξη που με γέννησε
το αλάτι που άφησε η θάλασσα στο γυμνό μου κορμί
ξανά και ξανά θα αμαρτάνω με φούρια
θα βουτήξω στη θάλασσα νύχτα
θα γλιστρήσω σα χέλι στα χείλη σου
γιατί
δεν αρματώθηκα εντολές
ούτε κοινώνησα ποτέ
δεν μ’ έζεψε ο θεός των χριστιανών
στον τίμιο σταυρό του
πάντα λοξά κοιτάζω τα μελλούμενα
κι ως φαίνεται ως το τέλος θ’ αμαρτάνω
όπως αμάρτανα και χθες
με πάθος χορτασμένος
ω! αναγνώστες, σύντροφοι, εραστές
συναυτουργοί, συνένοχοι
παρθένες τρυφερές με τα πλοκάμια σας
τη μέρα της κρίσης δεν θα’ ναι κανείς

Παλεύαμ’ όλη νύχτα στο κρεβάτι

0188

Παλεύαμ’ όλη νύχτα στο κρεβάτι
το στρώμα σκάβοντας
με τα τσαπιά κορμιά μας
κι όσο το σκάψιμο προχώραγε βαθιά
τόσο η ορμή μας πιο παράφορη γινότανε
ανέμελοι αθώοι κυνηγημένοι
από το πάθος της σφαγής
από το πάθος του έρωτα
άγριο δίναμε φιλί στη μαύρη νύχτα
σαν μελλοθάνατοι κι οι δυο
που ζούσαμε κάθε στιγμή με λύσσα το χαμό μας

χαραμίζω τη ζωή μου στην ποίηση

jess_nude

χαραμίζω τη ζωή μου στην ποίηση
γιατί η ποίηση είναι σαν να πιάνεις κάρβουνα
απ’ τη φωτιά με γυμνά δάχτυλα
γιατί αν δε σε καίει η ποίηση
καλύτερα να μη γράφεται

ω! θεέ μπουκωμένε θαύματα
είσαι ένα κορίτσι γυμνό
πάνω απ’ το σιφόνι
που όρθιο κατουράς
που όρθιο χαμογελάς σε μένα
τον τρελό σου εραστή

καθώς ψυχορραγεί η κλειτορίδα
φρέσκια ποίηση
κι οι πορφυροί λαγόνες λυσσασμένοι
δάχτυλα άγρια λυκόπουλα
μέσα στη μαύρη νύχτα
παραμονεύουνε τον παντοκράτορα οργασμό
καθώς ορμά ο νεωκόρος σου σπασμός
σαλιώνοντας τη φλόγα στο φυτίλι

Το ασημένιο μου αγκίστρι

17borose

πως λύγισε το ασημένιο μου αγκίστρι
απ’ το αιδοίο σου
το μίσχο των χειλιών
που εκυμάτιζαν τον πόθο σου
πως σπαρταρούσες ψάρι στην καρδιά μου
κι όλο χτυπιόσουν καθώς σ’ έβγαζα ολόκληρη
απ’ τα ζεστά υγρά σου
στο κρεβάτι μου

Άνεμος

2745681010_214ba3fd091

Κι ο άνεμος
που απ’ τα φαράγγια μέσα της πόλης περνά
αχαρτογράφητος
χαϊδεύοντας μιας ερωμένης το κορμί
τη γύμνια της που μας κατέχει  όλους
παράφρων στρατηγός που με το ξίφος του
εσήκωσε του κοριτσιού τη φούστα
τα μάτια μας πηγαίνοντας για μια στιγμή στον Άδη
και την ψυχή στην κούλουρη
καθώς εφάνηκε το φύλον της γυμνό και δακρυσμένο.

Ήρθες κοντά μου κι ήρθα κοντά σου

au20hasard20balthazar-bresson

ήρθες κοντά μου κι ήρθα κοντά σου
γυρεύοντας κι οι δυο τα πράγματα που χάσαμε
και βρήκαμε το πρόσωπο του έρωτα
μουσκεμένο απ’ το σπόρο της αγάπης
και γίναμε ο ένας η ιστορία του άλλου
και στο μαγικό μας ύπνο μέσα ζούμε
με το χοντρό αλάτι των ονείρων
την ύπαρξη για λίγο νοστιμίζοντας
πριν μας καταβροχθίσει η μαύρη γης
στα μαύρα σπλάχνα της
πριν μας μαδήσουν τα γυμνά δάχτυλα του θανάτου

κι ο ήλιος μας πυρώνει το δέρμα

henri-cartier-bresson-diep

Mπλέχτηκαν τα μαλλιά σου
στα μαλλιά μου
κι ο θάνατος
ταβερνιάρης που κυλάει βαρέλια στα καλντερίμια
Τα κορμιά μας
κρεμασμένα σα μικρόφωνα στο λαιμό του
σε μια ποιητική απαγγελία
μας απαγγέλει στο σύμπαν
ο γεροκλάνας
Στα χέρια του κρατά
μέλι, φρούτα και μια χειροβομβίδα
να ταΐσει τα στήθη σου στον παράδεισο
να φιλέψει το λυρισμό λίγη σάρκα
Εδώ πλαγιάζουν οι τσιγγάνοι με τις γλώσσες τους
εδώ
λύνουν σταυρόλεξα οι παρθένες
εδώ μυρίζουν οι μασχάλες χορταριασμένη γη
εδώ γαμεί ο Πάρις την ωραία Ελένη
Μα ο θάνατος είναι πάντα η αρχή
κι η ποίηση είν’ το μεταξωτό βρακί του
στην υγρασία της σκάει ο νέος σπόρος
και ξεπετάγονται τα στήθη της ζωής
σαν δυο αυθάδικα πιτσούνια
σαν χίλιες δυό παρομοιώσεις
που κατασπαράζουνε καθηγητές φιλολογίας
που κατασπαράζουνε τους προέδρους των κρατών
καθώς αρχίζει ο κάλυκας της μέρας ν’ ανοίγει το λουλούδι του
και υφαίν’ η αυγή τον ουρανό απ’ τα κουβάρια της
κι ο ήλιος μας πυρώνει το δέρμα
μας κρατάει απ’ τ’ αρχίδια

Λιτανείες για κείνη

 

jul_kolaz09

 

τα μάτια είναι κατακόκκινα απ’ το πένθος
το πένθος είναι ματιασμένο απ’ τα κόκκινα φιλιά
τα φιλιά είναι ντουφέκια στο πεδίο της μάχης
τα βυζιά είναι ματωμένα
τα χείλη μεθυσμένα
άσπρα φλογερά αηδόνια που λιάζονται
και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς
ο γυμνός άντρας το γυμνό κορίτσι
μονάχα να χαρούν το άνθισμα
να ξαναγίνουν μπουμπούκια
να γίνουν σιωπή ανάμεσα απ’ τις φτέρες
να ζευγαρώσουν οι βλεφαρίδες τους
σκανδαλίζοντας τους παπάδες του χωριού
τους ποιητές που συμφώνησαν ήσυχα να καθίσουν σαν κλανιάρικα γατάκια
σκνίπα στο μεθύσι από τέχνη και λόξιγκα ποιητικό
ρούπι κουνώντας απ’ των μπουρζουάδων την αυλή
γαυγίζοντας χαβάδες όλο νόημα
με ψαροκόκαλα
στολίζοντας τα μαύρα τους τρακτέρ
τα μαύρα τους ταγιέρ
τα λευκά τους περίστροφα από ζάχαρη
τα μαύρα τους βιβλία από άσπρες λέξεις
λουλούδια άφθονα και ντελικάτα
μονάρχες με τα θλιβερά κι άγρια ονόματα
ταύροι
που στο ζευγάρωμα μ’ ένα βαρύ μπαλτά τους ευνούχισαν
και χτύπημα με χτύπημα
βραβείο με βραβείο
γαλιφιά με γαλιφιά
ευνουχισμένοι κιόλας κοιτούν τη μαύρη γη
τον πόλεμο που καλπάζει
τις μπίζνες που αυγαταίνουν
τα οχυρά από μπασκίνες και ψόφια ψάρια
και συνεχίζοντας με μια στριγκλιά
και ένα κομμένο αυτί
του έρωτα το σιγανό τραγούδι
του έρωτα που μας αφήνει γυμνούς
στο ταψί της νύχτας
σαν κράνη στρατιωτών σταυρωμένα πάνω στα όπλα
σαν χειμώνας που ατενίζει το φλογερό ηλιοβασίλεμα
κι ο σκόρος
με το στόμα γεμάτο χορτάρι
χωρίς κοκάλα η φλέβες
σουρωμένος δεκάρικες ωδές
προσφέρει ένα κλαδάκι δάφνης στον παλαβό ποιητή
στον παλαβό χίπη που ψόφησε σαν παλιάλογο
με τα μακριά μαλλιά του θανάτου
με τις δέκα εντολές στο βρακί του
με το στάρι αλεσμένο και το αστρικό γέλιο του τελευταίου εραστή
στα σούπερ άγρια κρεβάτια των μοτέλ
στα σούπερ θλιβερά τυπογραφία του κόσμου
με τη γάνα στις φυλλάδες έτοιμη να μαυρίσει τις ψυχές
έτοιμη να μαυρίσει τις ψωλές
να κάνει το γύρο του κόσμου σε ογδόντα μέρες
να κάνει σούζες
να σφαδάζει
να σκορπίζει τη νιότη
όπως οι μετανάστες που έχουν σκορπίσει μέσα στη νύχτα
όπως ο μπόγος με τα όνειρα πεταμένα στη θάλασσα
όπως το περίστροφο περασμένο στην κάλτσα
έτοιμο να κελαηδήσει τρυφερά τραγούδια του πολέμου
άριες και δρεπάνια ως το τέλος της μάχης
ώσπου ο διάβολος να λιγδώσει τα σπλάχνα του με τροπάρια
σαν ένα πουλάρι που το πήρε ο ύπνος
να σκεπάσει η σκιά του τις πληγές της μάχης
τα χνώτα της νύχτας
και τη γενναιόδωρη πατρίδα των ματιών της
τα κοκόρια των φιλιών της
τις δοξασμένες βουκέντρες των βυζιών της.