κι ο ήλιος μας πυρώνει το δέρμα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

henri-cartier-bresson-diep

Mπλέχτηκαν τα μαλλιά σου
στα μαλλιά μου
κι ο θάνατος
ταβερνιάρης που κυλάει βαρέλια στα καλντερίμια
Τα κορμιά μας
κρεμασμένα σα μικρόφωνα στο λαιμό του
σε μια ποιητική απαγγελία
μας απαγγέλει στο σύμπαν
ο γεροκλάνας
Στα χέρια του κρατά
μέλι, φρούτα και μια χειροβομβίδα
να ταΐσει τα στήθη σου στον παράδεισο
να φιλέψει το λυρισμό λίγη σάρκα
Εδώ πλαγιάζουν οι τσιγγάνοι με τις γλώσσες τους
εδώ
λύνουν σταυρόλεξα οι παρθένες
εδώ μυρίζουν οι μασχάλες χορταριασμένη γη
εδώ γαμεί ο Πάρις την ωραία Ελένη
Μα ο θάνατος είναι πάντα η αρχή
κι η ποίηση είν’ το μεταξωτό βρακί του
στην υγρασία της σκάει ο νέος σπόρος
και ξεπετάγονται τα στήθη της ζωής
σαν δυο αυθάδικα πιτσούνια
σαν χίλιες δυό παρομοιώσεις
που κατασπαράζουνε καθηγητές φιλολογίας
που κατασπαράζουνε τους προέδρους των κρατών
καθώς αρχίζει ο κάλυκας της μέρας ν’ ανοίγει το λουλούδι του
και υφαίν’ η αυγή τον ουρανό απ’ τα κουβάρια της
κι ο ήλιος μας πυρώνει το δέρμα
μας κρατάει απ’ τ’ αρχίδια