Λιτανείες για κείνη

 

jul_kolaz09

 

τα μάτια είναι κατακόκκινα απ’ το πένθος
το πένθος είναι ματιασμένο απ’ τα κόκκινα φιλιά
τα φιλιά είναι ντουφέκια στο πεδίο της μάχης
τα βυζιά είναι ματωμένα
τα χείλη μεθυσμένα
άσπρα φλογερά αηδόνια που λιάζονται
και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς
ο γυμνός άντρας το γυμνό κορίτσι
μονάχα να χαρούν το άνθισμα
να ξαναγίνουν μπουμπούκια
να γίνουν σιωπή ανάμεσα απ’ τις φτέρες
να ζευγαρώσουν οι βλεφαρίδες τους
σκανδαλίζοντας τους παπάδες του χωριού
τους ποιητές που συμφώνησαν ήσυχα να καθίσουν σαν κλανιάρικα γατάκια
σκνίπα στο μεθύσι από τέχνη και λόξιγκα ποιητικό
ρούπι κουνώντας απ’ των μπουρζουάδων την αυλή
γαυγίζοντας χαβάδες όλο νόημα
με ψαροκόκαλα
στολίζοντας τα μαύρα τους τρακτέρ
τα μαύρα τους ταγιέρ
τα λευκά τους περίστροφα από ζάχαρη
τα μαύρα τους βιβλία από άσπρες λέξεις
λουλούδια άφθονα και ντελικάτα
μονάρχες με τα θλιβερά κι άγρια ονόματα
ταύροι
που στο ζευγάρωμα μ’ ένα βαρύ μπαλτά τους ευνούχισαν
και χτύπημα με χτύπημα
βραβείο με βραβείο
γαλιφιά με γαλιφιά
ευνουχισμένοι κιόλας κοιτούν τη μαύρη γη
τον πόλεμο που καλπάζει
τις μπίζνες που αυγαταίνουν
τα οχυρά από μπασκίνες και ψόφια ψάρια
και συνεχίζοντας με μια στριγκλιά
και ένα κομμένο αυτί
του έρωτα το σιγανό τραγούδι
του έρωτα που μας αφήνει γυμνούς
στο ταψί της νύχτας
σαν κράνη στρατιωτών σταυρωμένα πάνω στα όπλα
σαν χειμώνας που ατενίζει το φλογερό ηλιοβασίλεμα
κι ο σκόρος
με το στόμα γεμάτο χορτάρι
χωρίς κοκάλα η φλέβες
σουρωμένος δεκάρικες ωδές
προσφέρει ένα κλαδάκι δάφνης στον παλαβό ποιητή
στον παλαβό χίπη που ψόφησε σαν παλιάλογο
με τα μακριά μαλλιά του θανάτου
με τις δέκα εντολές στο βρακί του
με το στάρι αλεσμένο και το αστρικό γέλιο του τελευταίου εραστή
στα σούπερ άγρια κρεβάτια των μοτέλ
στα σούπερ θλιβερά τυπογραφία του κόσμου
με τη γάνα στις φυλλάδες έτοιμη να μαυρίσει τις ψυχές
έτοιμη να μαυρίσει τις ψωλές
να κάνει το γύρο του κόσμου σε ογδόντα μέρες
να κάνει σούζες
να σφαδάζει
να σκορπίζει τη νιότη
όπως οι μετανάστες που έχουν σκορπίσει μέσα στη νύχτα
όπως ο μπόγος με τα όνειρα πεταμένα στη θάλασσα
όπως το περίστροφο περασμένο στην κάλτσα
έτοιμο να κελαηδήσει τρυφερά τραγούδια του πολέμου
άριες και δρεπάνια ως το τέλος της μάχης
ώσπου ο διάβολος να λιγδώσει τα σπλάχνα του με τροπάρια
σαν ένα πουλάρι που το πήρε ο ύπνος
να σκεπάσει η σκιά του τις πληγές της μάχης
τα χνώτα της νύχτας
και τη γενναιόδωρη πατρίδα των ματιών της
τα κοκόρια των φιλιών της
τις δοξασμένες βουκέντρες των βυζιών της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s