μηδεια

32_001-772149

Ειδα τη μηδεια του παζολινι με την καλλας σε αφρικανικα τοπια. Η φυση δεν είναι φυσικη. Η φυσικοτητα είναι αδυναμια τανθρωπου να της μοιασει. Η φυση ειναι θεικη μα θεος δεν υπαρχει. Η φυση δε μιμειται ειναι αυτό πουλεμε μη προσπαθεις πραξε.

Η φυση πρατει συνεχως. Παραγει φαινομενα που τοκαλο ματι με τη σπιρταδα του ταξινομει. Ο λαος παρακαλα το βασιλια της βροχης για βροχη την εποχη των βροχων. Κι αυτό σημαινει ακριβως πως δεν πιστευει στο βασιλια της βροχης διοτι αλλιως θα παρακαλουσε για βροχη την εποχη της ξηρασιας τοτε που η χωρα είναι καταξερη αγονη ερημος.

Η αναγκη για παιχνιδι και τελετουργια κανει τους αρχαιους να φτιαχνουν θεους οπως το παιδαριον φτιαχνει χαρταετο και περιμενει αερα για να τον αμολυσει. Γιορταζαν τον ερχομο της μερας το πρωι οταν εσκαγε μυτη ο ηλιος κι οχι τη νυχτα που καιγαν τα λυχναρια.

 οταν θυμωνω χτυπαω με το ποδι το εδαφος με μανια γνωριζοντας πως δε φταιει το χωμα αλλα εχω αναγκη να γειωσω το θυμο. Οι τελετουργειες είναι τετοιες και το να χτυπας το εδαφος είναι σκιαμαχια που δεν εξηγει τιποτες. Η ομοιοτητα της πραξης ομως με την πραξη τιμωριας ειναι διαλεκτικη τουενστικτου.

Κανενας λογος δεν ωθησε τους προτογονους να λατρεψουν τη βελανιδια παρα το οτι φυλη και βελανιδια ηταν ενα. βρισκονταν ενωμενα σε μια κοινοτητα ζωης. ομως δεν είναι η ενωση βελανιδιας κι ανθρωπου που γεννησε τελετουργιες και θυσιες μα ο χωρισμος τους διοτι η αφυπνιση της διαννοιας συμβαινει ταυτοχρονα με την αποκοπη απταρχικο εδαφος απταρχικο θεμελιο της ζωης.

οταν το βρεφος βυζαινει τη μανα γινονται ένα. Ο απογαλακτισμος θα φερει τη λατρεια για να υποκαταστησει φαντασιακα την πρωταρχικη εικονα. Ο βιαιος χωρισμος  θα οδηγησει σε κατι άλλο. δημιουργει αισθηματα και χρειαζεται χωρο.

Ο ερωτας μας κανει μοναδες συχνα χωρις σκεψεις μας αλεθει με τις σωματικες του μυλοπετρες. Οι τρυπες του σωματος και οι αποληξεις του που συμετεχουν σε μιαν απολυτη ενωση σε μιαν ασκοπη πραξη. οταν ερχετοχωρισμος ερχεται κι η λατρεια ο βαθυς πονος του χωρισμου που η απροκαλυπτη παραδοξοτητα του μας είναι απατηλα οικεια. Ο ερωτευμενος θα προσφυγει στο θεο του ερωτα θα γραψει ποιηματα θα κλαψουρισει σα γατι θα κατεβασει τους διακοπτες θα προσφερει το ιδιο του το σωμα οπως ο αρχαιος προσφερε στο βασηλια της βροχης μιαν αγελαδα για να κανει τα ευλογημενα νερα τουρανου να πεσουν πανω στα ηλιοκαμμενα και μαραμενα βοσκοτοπια.

 

 

 

 

 

μπαλαντα του ναραγιαμα

ballad2

στα σημερα τηπρωιαν ειδον φοτο από αριστουργημα ιαπωνος, μπαλαντα του ναραγιαμα. ο γιος ζαλιγκωμενος τη μανα του κι ο πιστος μπροστοαιδοίον να προσύφχετο και περιπαθώς να ματιάζει τα αισθηματα την παρελαση ταρχέγονου αιματος σαν καποιος ποτης που συντονιζει σπλάχνα και μνημη και αλκοολ. εραστες διχως λεξεις ποιημα ακροβατικο σεξ και σκεφτουμε ακομα πως του εξηντα ο αντικομουν εβγαλε ριζες κι απλωσε σε μελιγγια και το σινεμα εχαθη απταματια κι εγινε χαβαλεδοπιτα για να γραφουν κριτικουλες παιδακια μοδερνα με χορηγουλες και λιβανιστηρια. Εχθες μεσημερι γυφτισα με στα ματησε σε παραπλευρον αγρον και μερωτησε αν το νερο σταυλακι πινεται. της ειπα ερχεται από νεροτριβη εχει χημικα μεσα πολιτισμο σκονες καθωςπρεπει δεν πινεται. μουπε τοβρασα κιεφτιαξα στα παιδια σουπα με ρυζακι

kobal_narayama460

Πύκνωσαν τα όπια του λαού

TV-trash

Πύκνωσαν τα όπια του λαού και
τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
οι ευήλιες καφετέριες με την μπουντρουμίσια χλόη

εις δόξαν του παλίμπαιδος λαού
που σε αργόσυρτο ρυθμό γνωμοδοτεί επί παντός
με τ’ άφθονα ελληνικά του μπουνταλά

τ’ αντρίκια του μαμοθρεφτίσια του καμώματα
προσμένοντας τη μέθη την ευσπλαχνική
να πατικώσει μέσα του τα πάθη.

Αναρωτιέμαι τι κάνεις τα βράδια

Bresson_AHB1

Αναρωτιέμαι τι κάνεις τα βράδια
σε ποιανού το στέρνο ιδροκοπάς
αν θα δεις τον καιρό στις ειδήσεις

αν ακούς στα σκοτεινά μουσική
αν οι μνήμες σου φέρνουνε πίκρα
αν τραβάς ρουφηξιές από σκόνη αστρική.

Οι έλληνες δουλεύουνε σκληρά

HCB3

Οι έλληνες δουλεύουνε σκληρά
με τη μελαγχολία τους χτίζουν πύργους
δεν αγοράζουν πια τη φωνή του Κουρδιστάν

οριζοντίως και καθέτως λύνουνε σταυρόλεξα
λαχταρώντας μπλουζάκια ριγωτά της γιουροβίζιον
δεν τους χωράει ο δρόμος ούτε ο Άδης

σε αστρολόγους τρέχουν και σε μέντιουμ
να πουν τον πόνο τους και στης κυράς τους
τον αρχαϊκό αφαλό αποκοιμιούνται

το πεπρωμένο φυγήν αδύνατο μονολογούν
καθώς το σούρουπο επιστρέφουν στη ζωή
και σχεδιάζουν πως θα καλπάσουν μέσ’ τη νύχτα

Λογοπαίγνια

nude1980s

 

Μου φαίνεται θα γράψω κι άλλα ποιήματα.
Θα επιχορηγήσω τη δίψα σου αναγνώστη
με βιώματα. Σχολιάζοντας αδρά τα θηλυκά

που εν παραβύστω τέρπονται, ελπίζοντας
πως κάποιος σαν εμέ στα χαρακώματα
με στίχους ζωηρούς και λυρικά ξεσπάσματα

θα αποθανατίσει τον καρποφόρο ερωτισμό
τα ερωτύλα λογοπαίγνια που σφαδάζουν.