όλους μας ήπιε η νύχτα

Μνήμη Ηλία Λάγιου

Έφτασε πια το πλήρωμα του χρόνου
λοστρόμοι μούτσοι και φρικιά
παιδιά του κρόνου.

Ρίμες ραμένες διαλεχτές εις
το φθαρμένο αγκώνα,του ποιητού
που ως μέθυσος εψάλει τη Ραμόνα.

Να λέω ναι! όλους μας ήπιε
η νύχτα, τους εραστές που
ο ρόγχος του θανάτου

φθαρμένα ελληνικά τα
ελληνικά του, μας έσπρωξε
στις φλέβες της αβύσσου.

Και μ΄έπιασε φεύ! παράπονο και πόνος
όμως δεν είμαι μοναχός παρά
μονάχα μόνος.

Γράφω το motto της ζωής
στιχάκια νότες παύσεις και
μέθοδο αναπνοής

ίχνη αφήνοντας στις ύλες
των πραγμάτων, καθώς ωχρές
τα χάιδεψαν οι φίλες

υπό του σεληνόφωτος το σκότος
αφήνοντας να ακουστεί του αγνού
στηθόδεσμου ο κρότος.

Ω ναι! είν’ αργά κρατάω το φανάρι
η τρέλα μου κεντά το μαξιλάρι
ας είναι ευλογημένες οι κοπέλες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s