ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Month: Ιουνίου, 2010

εν ριπή οργασμού

Θα γράψω ποίημα εν ριπή οργασμού
φανερώνοντας στους πολλούς τα λίγα
και τα λίγα στους πολλούς θα γράψω
λιλιπούτεια στιχάκια, ζηλόφθονα, ορφικά
θα φάω και θα φαγωθώ ανάμεσα σε δυο μηρούς
σαν μύγα μέσ’ το γάλα, θύτης και θύμα, θα γράψω
ενθάδε κείται κήτος στην κοίτη μιας κυράς
ενθάδε τα σανίδια της ψυχής
ενθάδε τα λιβάδια κι οι ακτές
σαν ανοιχτά βιβλία αυτός
ο κόσμος ο φαλός ο μέγας
που παραφυλά για να μας σκιάξει
να μας ρίξει στο λάκο στην άβυσσο
να μας τρυγίσουν τα σκουλήκια
κι οι γλωσσοδέτες οργασμοί
αυτά θα γράψω κι άλλα πολλά
εγώ ο μισθοφόρος της ηδονής
ο πληρωμένος κοντυλοφόρος του θανάτου.
Σαν βγώ στη σύνταξη πατριώτες θα ξεράσω πολλά.

γράφοντας και σβήνοντας

Βαθύτατα υλιστής και ρεζίλης
στο κουζινάκι ξενυχτώ
καρυκεύοντας τα νυχτέρια
με τόσες ατέλειες και κακίες
που’ μαι προικισμένος
να ξεμάθω παλέβω οτι μ’ έμαθαν.
Με κόπο τώρα
γράφοντας και σβήνοντας
εξασκούμε στη χασούρα

βασανιάρικο γραπτό

να συντάξεις βασανιάρικο γραπτό
με φρόνημα αυγούλας που ροδίζει
όταν θα’ χει σιτέψει αθέλητα η λαχτάρα
και τα υγρά που ψέλλισαν
οι διάττοντες σπασμοί
αφήνοντας δαχτυλικά αποτυπώματα αιώνων
στις κόγχες που δοθήκαν ανελέητα
στον παντοκράτoρα φαλλό

θεώρημα

Η μεγάλη τέχνη με τα σορόπια της δαμάζοντας το μελό που’ χει αμοληθεί σαν τα δάχτυλα του κομμωτή απάνω στην κράνα καρποφορώντας μέσα της τον λιβαδίσιο τάπητα ψευδαισθήσεων νοημάτων και λέξεων-ανελέητα με εικόνες-οδηγεί στη γραφή. Η γραφή όμως αγνοεί τις αβρότητες. Είναι στυγνή και χοντροκομμένη. Είν’ αδιάφορη και άξεστη. Προτιμά να σκοτώσει τους συγγενείς παρά να εκτραπεί απ’ το μάταιο που της αναλογεί. Η γραφή είναι σπαραχτική ανάλογα με το φαντασιακό που διαθέτεις. Η γραφή είναι πετυχημένη στο βαθμό που θα καταπνίξει τον άλλο. Αφού ο άλλος όχι μόνο δεν την αντιλαμβάνεται ως δωρεά αλλά την βλέπει σαν επιβεβαίωση κυριαρχίας ισχύος, ηδονής και μοναξιάς. Να λοιπόν το στυγερό παράδοξο που σφραγίζει τη γραφή. Θέλω πάση θυσία να γράψω αυτό που θα σε πνίξει που θα αφανίσει τη δική σου φωνή αυτό που θα σε καταδικάζει συνεχώς σε σιωπή.

μέθοδος αναπνοής

ανεπιφύλαχτα δηλώνω αργόμισθος
αργόσχολος, βραδύς
ως έμβρυο στην μήτρα της μητρός μου
ως άγιος στον τάφο μου
καθώς ν’ αγιάσω σκέφτομαι
δαιμονίζοντας τους δουλευταράδες
με τις μπόσικες αυταπάτες
νιώθωντας άφθαρτα φθαρτός
στρατευμένος στα σαραντάρια
που χτυπά ο υδράργυρος τον Αύγουστο
και τις απλωτές που με γειώνουν με το βυθό
ψυλαφώντας αμμόλοφους
χτικιάζοντας απο συμβολισμούς
ανυψώνοντας τους νόμους της φύσης
την κατάλληλη λέξη ξεστομίζοντας
την τεχνική βελτιώνοντας της βιοπάλης
τη μέθοδο αναπνοής και τα βρομόλογα
που φιξάρουν τα γαμήσια

χνώτα και φτερά

είναι τρομαχτικό πράγμα ο τρόμος ή μας φαίνεται; καθότι, αυτό που κάνουμε όλο κι όλο όταν τρομάζουμε είναι, να βλέπουμε αυτό που λέγεται, όπως στο βωβό σινεμά παράγεται μέσα μας μια ασύδωτη αντίφαση όρων, ένα είδος άγρυπνης γοητείας που μας καρφώνει στη σκηνή αφού, ότι σβήσει θ’ αφήσει τέφρα κι όποια δεινά κάποτε θα τελειώσουν μα, θα μείνει πίσω το τρισάγιο να θυμίζει πως τα δεινά υπήρξαν και θα ξαναυπάρξουν και το θλιβερό απόσταγμα που θ’ αφήσουν είναι μια σκελίδα δηλητήριο που θα νοστιμίζει το βίο με σπουδαία έργα και ταλέντα που θα δαιμονίζουν κάθε φορά αρχονταρίκια κι ακαδημίες αφήνοντας στους γλωσσικούς αποχυμωτές των λαών στιχουργικά κουκούτσια και σχολικές ανθολογίες

φράχτες και παλούκια

Εδώ και κάμποσα δεύτερα μας πιπιλίζουν το βίο με τα γνώθι σεαυτόν κι άλλα τερτίπια του στύλ κοίταξε μέσα σου, θατσερικά που λένε το νοικοκυριό σου και τα μάτια σου το παιδί σου και τον κώλο σου μη δίνεις δικαιώματα να ζητάς αποδείξεις να ξεδίνεις με μιάμιση λέξη κοφτή να βάλεις δορυφορικό πιάτο να τρώς φρέσκο πράμα κι οχι κονσέρβα τα δύσκολα είνα μπροστά και το χαβιάρι λίγο. Κάθε λύση όμως παραπέμπει αδήριτα στην ιδέα της και μόνο. Που πάει να πει πως η ιδέα της διεξόδου εναρμονίζεται με την περίφραξή της. Δηλαδή έχεις φτιάξει παγίδα διπλή. Πρώτα μέσα στο ίδιο το σύστημα και δεύτερο να μην μπορείς να υποκαταστήσεις το σύστημα αυτό με άλλο. Το μυστρί που δούλεψε για να σε φτάσει εδώ είναι το σεφερικό τίποτε που λέει, οτι πέρασε, πέρασε σωστά. Αυτή η διπλοφραξιά ορίζει έναν νέο τύπο τρέλας αφού η παγίδα κλείνει όταν η συμφορά δεν έχει αντίδοτο. Για να υπάρχει συμφορά πρέπει ακόμα κι απ’ το καλό να βγαίνει κακό. Νατη η διαλεκτική σπαζοκεφαλιά που λέει πως για να ξεφύγεις θα πρέπει να βγείς απ’ το σύστημα απ’ το οποίο δε μπορείς να ξεφύγεις. Ο φράχτης που’ χτιζες χρόνια θέλει ορμή και τα παλούκια δύναμη.Κι εσύ έγινες φτερό κουνουπιού παραδωμένο στη λαμπρή ιδιωτίλα καρποφορόντας βλαστάρια που θα κλείσουν στο μέλλον τις χαραμάδες με βία. Ιδού ..

σκηνίτες

για δράση έτοιμοι,όπως
πιάνει ο άνεμος δουλειά
σηκώνοντας φουστάνια
εξηγητές της ηδονής
και της βαρύτητας
με τάπερ υγραμένο
απ’ τους ζεστούς κεφτέδες
σκηνίτες σκορπισμένοι
στο κάτεργο της αμμουδιάς
βιβλιοφάγοι που ποθούν
την αντεργκράουντ καλλιέπεια
με το λιγνό αγγλοσάξωνα σπασμό
που έρπεται μέσ’ το παντέρημο λιοπύρι

αυταπάτες και λήμματα

μη θολώνετε συμπολίτες
που αλυχτούνε σκυλιά
πηχτώνουν την τρομάρα σας
οι αυτόχθονες
οι τσούπες που χτυπήσαν υπουργείο
κι αμήχανα δαγκώνουν τ’ αδιάβροχο κραγιόν
πίνοντας τσίπουρο σε πλαστικό ποτήρι
καρποφορώντας αυταπάτες και λήμματα
στου ντροπαλού νοικοκυριού τα χαρακώματα
μακελεύοντας την αργοσάλευτη ζωή
του ακροατή που ξέρει τι εστί
να φιλάς θερμοπύλες
και κατουρημένες ποδιές

τόση ήσυχη σκλαβιά

Είμαστε κορμιά πεταμένα στο πάτωμα του πολιτισμού
Τα σμπαράλια της ροής οι άγονες γραμμές είμαστε
Θραύσματα απολειφάδια ναυάγια στους ωκεανούς και
Τα πελάγη της γης ακολουθήσαμε τον ήλιο της εξορίας
Στα πεδία της μάχης και τα πυκνά δάση τον ορίζοντα
Που μας έβγαλε σε άγρια βοσκοτόπια με την πείνα
Και τις στάχτες και τους ήχους απ’ τις όχθες που
Ανταμώναμε άλλους νεκρούς μαύρους ίσκιους
Τ’ αηδόνια με τη γλώσσα κομμένη τα δαμάλια που
Παραμιλούσαν με τη φοβερή λάμψη της αστραπής
Και το κουκούλι της σάρκας σφιχτά στην τρύπα του φιδιού
Φυλαχτό το τελευταίο φιλί που μας κόβει τη δίψα
Κι ο ύπνος που ξεφλουδίζει το χνώτο του λύκου
Που μας συντροφεύει στα μονοπάτια τους φράχτες
Και τους βυθούς χειμώνα καλοκαίρι πόλεμο στα ξέφωτα
Η λαμπερή χαρακιά του γαλαξία σα σπάθα που αστράφτει
Πάνω απ’ τους στρατηγούς και τα κοπάδια τους καθώς η νύχτα
Κυριεύει το φως όπως τα δρεπάνια θερίζουν τον κόρφο
Της πατρίδας και τ’ άλογα καρφώνουν τις οπλές
Στα σαγόνια των τάφων στις χαράδρες με το ζεστό αίμα
Και το φεγγάρι στα νύχια του γύπα αγρίμι κυνηγημένο.

καλπάζοντας

Πάνω σεξαίσιο μπιντέ
Φεύγεις καλπάζοντας νικήτρια αμαζόνα
Απ’ το πεδίο της ηδονής
Απ’ το ζεστό το στρώμα
Τρέχεις να φτάσεις στην πηγή
Ανοίγοντας της βρύσες
Και της αγίας ηδονής
Να πλύνεις τις εκκρίσεις
Την κάψα σβήνοντας με δροσερό νερό
Στου σπέρματός μου τον γλυπτό
ολόλευκο βωμό

σαν το τέλος του κόσμου

κυλιέσαι στο στρώμα στο χορτάρι στα σανίδια το μέλι σου στ’ άγρια σκέλια σου γλείφω σαν αρκούδα σαν το τέλος του κόσμου να πλησιάζει σαν να νιώθω τον ήλιο να με βαράει κατακούτελα σα να γράφω δύσκολα και ξεροκέφαλα σα να μην έχω τι να την κάνω τη μία και μοναδική άγρια και πολύτιμη ζωή μου

όλη η εξουσία στα Σοβιέτ

Άφησα τα σχόλια ανοιχτά να μπουκώσουν την ανάρτηση
όλη η εξουσία στα Σοβιέτ
πάνω απ’ το κείμενο έβαλα φωτογραφία του Στάλιν
με μια γυμνή που τον κοιτά στα μάτια
του Στάλιν που αγαπώ χωρίς να είμαι σταλινικός και
της γύμνιας που λατρεύω χωρίς να τριγυρνώ γυμνός
και δεν ξέρω γιατί σκέφτομαι τώρα
τον φίλο μου τον Ζακ καλλιτέχνη του δρόμου αιώνιο χίπη
που ζει ερωτοτροπώντας με τη γιαπωνέζικη μάσκα του
δίνοντας της φανταστικά γλωσσόφιλα
να μου εκμυστηρεύεται πως ο εβραίος Ροκφέλερ
χρηματοδότησε αδρά τον Αδόλφο και τα κουτάβια του
και σκέφτομαι τον φίλο μου τον Κώστα
αγρότη εκ πεποιθήσεως
ν’ ασβεστώνει τους κορμούς απ’ τις ελιές
στο λιοστάσι του και να τις βαφτίζει
με γυναικεία ονόματα αφού μου ψιθυρίζει  πως
όταν βρίσκει καλοσχηματισμένες κουφάλες
τον βγάζει έξω και τις γαμεί λέγοντάς μου πως:
σου κάνω ερωτική εξομολόγηση
γιατί μονάχα εσύ μπορείς να καταλάβεις.

athens voice

Βαρούν τα κοριτσόπουλα
της άθενς βόιζ ταμπούρλα
για να γλυκάνουνε ξανά
εις άπτεστα νατοϊκά
του θείου σαμ τα χούγια
και κάνουν τάχα κριτική
για το πως ξύρισε
η Τζούλια το αιδοίον
αφού, για όλα φταίει
ο άτιμος ο Μάρξ
και οι εφεδρείες του
που εμποδίζουν
το θεόρατο Ζενίθ
τη μπούκα του ν’ ανοίξει
για να’ ρθεί
σε οργασμό το κήτος
στη μάπα μας να χύσει
σπερματόζωα τουρίστες
που καυλωμένοι έρχονται
με το ζεστό ευρώ
για ν’ αγοράσουν
λίγη αιωνιότητα
ν’ ακούσουνε
τη μητρική τους γλώσσα
σε ρυθμό βαρβαρικό.