τόση ήσυχη σκλαβιά

Είμαστε κορμιά πεταμένα στο πάτωμα του πολιτισμού
Τα σμπαράλια της ροής οι άγονες γραμμές είμαστε
Θραύσματα απολειφάδια ναυάγια στους ωκεανούς και
Τα πελάγη της γης ακολουθήσαμε τον ήλιο της εξορίας
Στα πεδία της μάχης και τα πυκνά δάση τον ορίζοντα
Που μας έβγαλε σε άγρια βοσκοτόπια με την πείνα
Και τις στάχτες και τους ήχους απ’ τις όχθες που
Ανταμώναμε άλλους νεκρούς μαύρους ίσκιους
Τ’ αηδόνια με τη γλώσσα κομμένη τα δαμάλια που
Παραμιλούσαν με τη φοβερή λάμψη της αστραπής
Και το κουκούλι της σάρκας σφιχτά στην τρύπα του φιδιού
Φυλαχτό το τελευταίο φιλί που μας κόβει τη δίψα
Κι ο ύπνος που ξεφλουδίζει το χνώτο του λύκου
Που μας συντροφεύει στα μονοπάτια τους φράχτες
Και τους βυθούς χειμώνα καλοκαίρι πόλεμο στα ξέφωτα
Η λαμπερή χαρακιά του γαλαξία σα σπάθα που αστράφτει
Πάνω απ’ τους στρατηγούς και τα κοπάδια τους καθώς η νύχτα
Κυριεύει το φως όπως τα δρεπάνια θερίζουν τον κόρφο
Της πατρίδας και τ’ άλογα καρφώνουν τις οπλές
Στα σαγόνια των τάφων στις χαράδρες με το ζεστό αίμα
Και το φεγγάρι στα νύχια του γύπα αγρίμι κυνηγημένο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s