φράχτες και παλούκια

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Εδώ και κάμποσα δεύτερα μας πιπιλίζουν το βίο με τα γνώθι σεαυτόν κι άλλα τερτίπια του στύλ κοίταξε μέσα σου, θατσερικά που λένε το νοικοκυριό σου και τα μάτια σου το παιδί σου και τον κώλο σου μη δίνεις δικαιώματα να ζητάς αποδείξεις να ξεδίνεις με μιάμιση λέξη κοφτή να βάλεις δορυφορικό πιάτο να τρώς φρέσκο πράμα κι οχι κονσέρβα τα δύσκολα είνα μπροστά και το χαβιάρι λίγο. Κάθε λύση όμως παραπέμπει αδήριτα στην ιδέα της και μόνο. Που πάει να πει πως η ιδέα της διεξόδου εναρμονίζεται με την περίφραξή της. Δηλαδή έχεις φτιάξει παγίδα διπλή. Πρώτα μέσα στο ίδιο το σύστημα και δεύτερο να μην μπορείς να υποκαταστήσεις το σύστημα αυτό με άλλο. Το μυστρί που δούλεψε για να σε φτάσει εδώ είναι το σεφερικό τίποτε που λέει, οτι πέρασε, πέρασε σωστά. Αυτή η διπλοφραξιά ορίζει έναν νέο τύπο τρέλας αφού η παγίδα κλείνει όταν η συμφορά δεν έχει αντίδοτο. Για να υπάρχει συμφορά πρέπει ακόμα κι απ’ το καλό να βγαίνει κακό. Νατη η διαλεκτική σπαζοκεφαλιά που λέει πως για να ξεφύγεις θα πρέπει να βγείς απ’ το σύστημα απ’ το οποίο δε μπορείς να ξεφύγεις. Ο φράχτης που’ χτιζες χρόνια θέλει ορμή και τα παλούκια δύναμη.Κι εσύ έγινες φτερό κουνουπιού παραδωμένο στη λαμπρή ιδιωτίλα καρποφορόντας βλαστάρια που θα κλείσουν στο μέλλον τις χαραμάδες με βία. Ιδού ..