Το Mέγα Πανελλήνιον.

Εφόρεσεν το σαρίκι και
εδιάβηκε ως μυθολογικό τέρας
το μέγαρο μουσικής Αθηνών
προκαλώντας λυρικές στύσεις.
Μουντρούχος αλλά με αίσθημα.
Και δώστου στα ζόρια να
χαϊδεύει τη γηραλέα χαίτη
τα καρύδια του νηπίου
με τους χυμούς της νεότητος
που μέσα στα κόμικς των έιτις
στα λούσα και τις πιστωτικές
καλουπώθηκαν εξ άπαντος
όπως βυζάκια στην άμμο
που κάλπασαν κάποτε
με την κοφτερή τους ομορφιά
για κάποιο ουράνιο σέξ.
Για μιαν υπεροψίαν και μέθη.
Υπό το βλέμμα ποιητού φέρων
μύστακα και βλέμμα πυρετικό
που χρημάτισε κάποτες
παπαδάκι του Αντρέα και
διάβαζε γλωσσοκεντρικά
ποιήματα στη Μιμή δίπλα
σε ξεραμένους ντελβέδες
και σε κουπόνια της πασπ
χτίζοντας πολιτισμό και ήθη
χνωτίζοντας με υγρά λατινικά
της πρώτης κυρίας τα στήθη
που επήγαν βορά
στο Mέγα Πανελλήνιον.

Μια μουνάρα χίλιες λέξεις

Μια μουνάρα χίλιες λέξεις
και το απογείωσες το γραπτό
με την προσήλωση νηπίου
στο μαμίσιο βυζί. Αχ
αρμύρα μου βγαλες για λίγο
απ’ τις κόγχες
και μου θόλωσες κι άλλο
τον αμβλύωπα ποιητάκο
που μαθαίνει τις τεχνικές
τα κατευώδια για τις αβύσσους
και τα πονάκια της γένας
παίζοντας τυφλόμυγα με τις καύλες.

σπαρταριστές ομελέτες

όταν ξαπλώνεις ανάσκελα στο κρεβάτι
τα βυζιά σου υπονοούν σπαρταριστές ομελέτες
που περιμένουν ανάμεσά τους ένα ψητό λουκάνικο
για να μοιάζουν με παιδική ζωγραφιά
μ’ έναν φανταστικό σούπερ κλόουν
που κοιτάζεται στον καθρέφτη της αγαπημένης του

το νόμισμα

το νόμισμα που κύλησε στον υπόνομο
θα φτάσει κάποτε στη θάλασσα
κάνοντας μια φανταστική κούρσα

θα ταράξει τον ύπνο των ψαριών
κι ένας ιππόκαμπος θ’ ανάψει τη λάμπα του βυθού
για να δεί καθαρά τον τροχό που
κινεί τον πάνω κόσμο

Το ναύλο για τον άλλο κόσμο

Τώρα που ισοφαρίσαμε τους οργασμούς
με την αποσταγμένη ουσία του πάθους
και γίναμε οι φλεγόμενες σάρκες που πιάστηκαν
στο δόκανο του κρεβατιού
τώρα, που η αλλοδαπή σου μήτρα
ρόδισε σαν την αυγούλα σπαρταρώντας
κι αναθάρρησαν τα ζουλάπια
σκέφτομαι  πόσες ξεφτίλες μάχες έδωσα
για να μείνω ζωντανός απαγγέλλοντας
παλαιά χάδια στις καινούργιες αγάπες
πόσα λογάκια δανεικά για να βρω
να ξοφλήσω το ναύλο για τον άλλο κόσμο.

‘Oπως το πετυχαίνει η ποίηση

Τις αλήθειες τις παραμιλάς στον ύπνο
και τις ξεχώνεις όπως η δυνατή βροχή
τις αδύναμες ρίζες.
Βλέπω σανίδες πεταμένες στο χώμα.
Αποκάτω υγρασία λάσπη και σκουλήκια.
Χνάρια απ’ τις κότες
και τον πετεινό να φεύγει πηδηχτά πάνω στο μουσκεμένο σανό
όπως το πετυχαίνει η ποίηση.

Γράμμα σε νέο καπνιστή

Λένε οι σοφοί
πως για να γίνεις σοφός πρέπει
να εγκαταλείψεις κάθε φιλοδοξία.
Ακόμη και τη φιλοδοξία του να θέλεις να γίνεις σοφός.
Γίνε λοιπόν ένας περίτεχνος πρωτόγονος.
Κατασκεύασε κάθε ποίημα όπως έρχεται
βάζοντας τα πράγματα εκεί
που πηγαίνουν από μόνα τους.
Οι επιδράσεις σου να είναι φανερές
να τις βάζεις κι αυτές μέσ’ το ποίημα
όπως ακριβώς βάζεις τη γλώσσα σου
στο στόμα της κυράς που αγαπάς.