Δημόσια και ιδιωτικά

Δεν είναι λίγο, να σε συγκινούν τα ξέκωλα
με το κρυμμένο δακρυάκι στο πίσω μέρος του ματιού
αφού, τα πάντα γίνονται ποίηση από μας
τους κατά φαντασίαν υγιείς
γεμίζοντας το χρόνο με αβάσταχτη αναμονή
αντέχοντας όλα τα βάσανα των άλλων
και τα μπανάλ συναισθήματα
ξεφτιλίζοντας γούστα ιδιωτικά και δημόσια
με την ειρωνεία του φευγάτου
που συντηρεί ήθη χαλαρά και μοιχείες
για να’ χουν τα τσογλάνια λεπτεπίλεπτες φλυαρίες
να στουπώσουν μελλοντικά διδακτορικά
μονογραφίες και σιαγμένες απόψεις
για τα πάθη του νεκρού.