Ο πρώτος ήλιος

Τόση καύλα έχω που σε γαμώ με τα μάτια
κι αυτοί που έχουν συναισθήματα
ας τα κάνουν γαργάρα κι όπως το ζήτησε
ο Γκαίτε να πλαγιάζουν την ώρα που βγαίνει
το φως και τα πρώτα καρβέλια. Ο πρώτος
ήλιος απ’ τα έγκατα που αναλιγώνει τους
ξεραμένους ντελβέδες αβγατίζοντας
ιδρώτες και ανίατες στύσεις πασπαλίζοντας
σουλφαμίδα το γονατάκι του ποιητή
που θέλει τα παιδικά του τραύματα
να μοιραστεί με τις μούσες τραυλίζοντας
λέξεις λειψές κι ασυνάρτητες σαν αυτό
το βολικό ρεζιλίκι που παθαίνουν οι πότες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s