αποκυήματα του χάους

Ο ποιητής είναι ο αρχιτέκτονας των συγκρούσεων. Οι σχέσεις για να γίνουν παραγωγικές πρέπει να είναι συγκρουσιακές.

Η διαλεκτική στέρησης και επιθυμίας παράγει φαντασιακή ύλη εις το διηνεκές.

Μέσα στο χάος των φωνημάτων ο άνθρωπος αγωνία να μορφοποιήσει σε λόγο τη φαντασιακή ύλη. Αφού ο λόγος αποτελεί τοπολογικό φαινόμενο δίνοντας υπόσταση στην επιθυμία για δομή.

Έχοντας κατά νου ότι η τάξη είναι η απελπισία του χάους ταξινομούμε την τυχαιότητα φτιάχνοντας πλάνα που περιγράφουν το μέγεθος Άνθρωπος.

Η ποίηση δημιουργεί μύθους και ψευδαισθήσεις όπως τα μαθηματικά. Η λέξη καλείται να περιγράψει μιαν αντικειμενική μονάδα. Ένα σύνολο λέξεων καλείται να περιγράψει το κατακερματισμένο όλον. Οι λέξεις και οι αριθμοί είναι οι υπέρτατοι μύθοι. Μ’ αυτούς τους μύθους επιχειρείται η οριοθέτηση του όλου.

Διακινούμε σημασίες γράφοντας.

Αν η ποίηση μείνει προσκολλημένη στις αγκυλώσεις του ακαδημαϊσμού καταργεί την οντολογική ουτοπία της έμπνευσης και ξεπέφτει στη συντήρηση του συνειδησιακού μας συστήματος.

Η γραφή οφείλει να είναι στρατευμένη αφού προετοιμάζει τον άνθρωπο για το μοιραίο.

Η βάση της ανθρώπινης δημιουργίας είναι η ματαιοδοξία αφού η ακατάληπτη μανία του ανθρώπου να μετασχηματίζει τα υλικά και να δημιουργεί αξίες χρήσης κατά βάθος είναι οι διάττοντες σπασμοί που ψελλίζει μπρος στα σαγόνια του θανάτου.

Η ποίηση υπονομεύει το αδύνατο στοιχειώνοντας την κοσμοαντίληψη που διαχέουν οι θρησκείες για την ανάγκη δήθεν του ανθρώπου να πιστεύει στο θεό. Μια ψευδοανάγκη που δημιουργείται από ένα ψευδοπρόβλημα. Ο άνθρωπος αγρίμι δε χρειάζεται τον θεό, ο άνθρωπος αγέλη τον έχει ανάγκη. Κι αυτό διότι οι κοινωνίες έχουν δομηθεί στον υποκειμενισμό της αυθεντίας και της παντοδυναμίας του κεφαλαίου.

Περί έλξης και βαρύτητας

Τόση πανσέληνος βορά σε ξένα βλέμματα
φύση που καλπάζει υπερήφανα στα σκοτάδια
παράγοντας ρομαντισμούς και τρεχάλες.
Συνοδεύοντας την πυρωμένη γη στην τροχιά της
αναθυμιάζοντας κάθε τόσο ποιητικές μεταφορές
κάνοντας ζευγάρια που ενώθηκαν να βουρκώσουν
κι όσα ελέχθησαν περί έλξης και βαρύτητας
να βγουν αληθινά.

Μεταφυσική μίρλα

Τόση μεταφυσική μίρλα δεν ξανάδα
αρματωσιές απ’ την κορφή ως τα νύχια
σπερματοφόρους Τζέγκινς χάν κάτι
γλωσσάρες παπαδοσοσιαλίστ
εμπιστεύσου την εκκλησία
το κόμμα την αστυνομία το στρατό
το βοδινό κρέας λαέ εσύ που
ταΐστηκες προσευχές και μπαλκονάτες
ομιλίες οι καλοί αέρηδες θα σε
πάνε κάτω στο γιαλό κάτω στο
περιγιάλι θα μαυρίσουν προκυμαίες
απ’ την προσφυγιά σου στη μεγάλη
μήτρα της γης και στους μεγάλους
λιμούς της πατάτας θα σε γράψει
η ιστορία στα ψιλά θα σε κάνει ταινία
το Χόλυγουντ κι ο Τίτος Πατρίκιος
του μέλλοντος θα σε βάλει στο ποίημα του
σαρώνοντας βραβεία κρατικά
και χορηγούς της Κουερναβάκα.

Λιτανείες

Μάγκωσα στις μεγάλες σιωπές και
δε μπορώ να ξεστομίσω ούτε εκείνο
το εφηβικό πρωτόλειο, στολίσου
λαθροστύση μου στολίσου! Να μπεις
θελκτική εσύ στις λιτανείες, να
καταλύσεις αυγές, να ψάλεις μιαν
μπελάντα. Να βγάλεις τον δόλιο
ποιητή που σε ταΐζει απ’ την ταπείνωση.
Τα λίγα δεν είναι για τους πολλούς
γλυκιά μου που φαλλοκοιμήθηκες.
Με τις καύλες σου να σαλιαρίζουν
δασιά αγαπημένη σιωπή και μείς
οι Ροβυνσώνες σου κουρνιασμένοι στις
φτέρες να παίρνουμε μάτι τα σώσον ημάς
τα ρίγη σου, τα δωδεκάθεα χείλη
ταμπουρωμένα στις συμπληγάδες.

Λόγος ανηγεμονικός

Κι αν σε πείραξαν τα λαδερά
και σε ξεζούμισαν οι βοιδάγγελοι
οι γολγοθάδες σε περιμένουν, λαζέ
ντερβίση που σκόραρες πρασινίζοντας
το χάρτη και το βρεγμένο σου
καβάλο. Που ξέσχισες βολβούς
και καρότα κομμάτιασες με το
μαχαιράκι ξεφλουδίζοντας πατάτες
κρεμμυδάκια και κλάψες. Που έσφαξες
το βοδινό και πελέκησες παιδάκια
αρνίσια και τα ραδίκια κοπάνησες
παίρνοντας το μάθημα αβλεπί, πως
όσο σφοδρότερη η φωτιά κι όσο
σκληρότερα φτυαρίσεις με το λίπος
το σφαχτό τόσο πιο εύθυμα καπνίζει
το τσουκάλι. Ανάρχα από κούνια
ταϊσμένε με αθερίνα και βιντεογκέιμ
να μου είσαι πάντα μάγιστρος και
ποετάστρος και να ψηφίζεις κεντροδεξιά.
Γαμπρούς και κόρες αρματώσου, βορά
άπαντες εις τας αβύσσους.

Με τα δάχτυλα

Τώρα που μπαίνει στη φάση του χειμώνα
το κορμάκι σου
και ξανοίγεται σε υπονοούμενα
αχνίζοντας ζεστούλα απ’ τα σκεπάσματα
με τα δάχτυλα να πιλαλούν
να προλάβουν το ανεμοσούρι των σπλάχνων
μαδώντας τη μαργαρίτα
υγραίνοντας το μάτι
του Πολύφημου κορμιού.

Μήτρες ταχύτητος

Οι γυναίκες που τις λένε του λαού
δεν γράφουνε ποιήματα, δεν
τα βάζουν με τις σκόνες. Βγάζουν
την αγάπη τους στο μουσακά
και τα ζεστά γαμήσια. Οι γυναίκες
που τις λένε του λαού έχουν
υπέροχες μήτρες ταχύτητος
και ξέρουνε φαρσί τον οργασμό.
Χωρίς σπουδές δημιουργικής γραφής
βραβεία, αφιερώματα
κι αρθράκια της Αυγής.