Τώρα είν’ αργά

Τώρα είν’ αργά που λεν κι οι δόλιες ποιήτριες
που δεν αξιώθηκαν οργασμό στην Ακροκόρινθο
ή χάδι, στο πηχτό σκοτάδι από φαντάρο, παρά
διαβάζουν στην καθαρεύουσα πραγματείες
για το φιλί της ζωής κι ονειρεύονται μαρκαλέματα
γυμνούλες και υγρές. Tώρα είν’ αργά για κλάψες
να πάρεις χαρτί και στυλό να γράψεις εντυπώσεις
με τον τρόπο του ξελιγωμένου απ’ τις αντιφάσεις
του σβαρνιάρη καιροσκόπου που στουπώνει
τις χαραμάδες με ιδέες προκάτ ρίχνοντας
γκολάκια συνεχώς στα τρίχινα αυτιά του αναγνώστη
λαμπρύνοντας έως λύχνου φαλτσοκομμένους αφαλούς.