Χαίρε ποτέ!

Πληρώνουν οι νεοσσοί τις αταξίες τους
και το πορνικόν τέλος στο Γαβριηλίδη
ακούγοντας ερωτόλογα από παλιές
καραβάνες. Oμότεχνους που λιβανίζουν
ένδοξους πεθαμένους.Mαστόρισσες
που ξεχείλισαν κάποτε κουβέντες
και δακρυάκια. Ειδύλλια υγρά που
ονειρεύτηκαν γυμνούλες και τώρα
ανταποδίδουν γενναιόδωρα τη
μούργα που τις βούλιαξε στο ζόφο
καρτερώντας ένα επίδομα γήρατος
μιαν αφιέρωση σαν εκείνο το ζαβό
με εκτίμηση βαθιά και αγάπη
πως δεν εχάσαν μάταια τόσο καιρό
χωμένες στα τεφτέρια τους
σε στείρες ποιητικές βραδιές
με τα νεκρόφιλα σαράκια
του προτέρου εντίμου
ποιητικού τους βίου.

Ζόρια

Όταν τραβάς ζόρια και γράφεις αφρόντιστα
με υπόκρουση χέντελ τονώνοντας περιστατικά
ασήμαντα αφού το σήμερα δεν είναι σαν το
χθες κι η λογοτεχνία πνίγει τη συνήθεια με
συνήθεια κατατροπώνοντας με λεκτικές
εξάψεις αθώους ξελιγωμένους καταθλιπτικούς
που πήραν τη ζωή τους λάθος κι αλλάξανε
ζωή όπως λένε μερικοί ειδήμονες του στίχου
που έγραψαν πως ο έρωτας δεν υποφέρεται
κι η ζέστη είναι αφόρητη κι ότι πέρασε
πέρασε σωστά με σιωπηλή συναίνεση
καθώς ο θάνατος των άλλων μας αλλάζει
τη ζωή κι ο Έβρος χωνεύει τους πνιγμένους
μετανάστες του.