Εύα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Η Εύα είναι η νικήτρια. Σέρνει πίσω της ένα κοπάδι αντρών που υπακούουν στη μυρουδιά της. Ως νικήτρια έχει τη θέση της στα θρησκευτικά της πλέμπας και στα μουσεία του αστού. Είναι η προστάτιδα αξιολύπητων ζευγαριών που τα σμίγει η βεντούζα του έρωτα. Είναι ιέρεια της κίνησης, γυρίζει κυκλικά ζωντανεύοντας τα πάντα αλλά χωρίς να καθηλώνεται κάπου. Η Εύα φωτογραφίζεται για το vogue, στήνει πολέμους. Λύνει και δένει. Ο άντρας θέλει να ξεφύγει απ’ τα χείλη της που χάσκουν. Ν’ αποσπάσει το πετσί του που κατασπαράσσεται. Να υψωθεί πάνω απ’ τα στήθη που κυματίζουν. Αυτή είναι η πάλη των κορμιών. Ο πόλεμος με άλλα μέσα. Ανίκανος όμως αφού τον κρατά εκεί η φύση του που έστησε ολόκληρη πλεκτάνη για να διαιωνίσει την ύπαρξη. Να κάνει εις το διηνεκές την τραγωδία του σαπουνόπερα και υψηλή ραπτική. Τον κρατά εκεί αυτό που λένε οι φλώροι ψυχούλα. Σαν την κατσαρόλα με τα κόλλυβα που παίρνει βράση. Όταν η περίπτυξη λύνεται αρχίζουν τα πάνελ κι οι συνεδρίες. Πηχτό αίμα στα στομαχάκια που ξεπέφτουν όπως οι βασανισμένοι του Πινοσέτ και του Σαλαζάρ. Το πνεύμα δεν αποσπάτε απ’ τη σάρκα και το χώμα επειδή στη σάρκα και το χώμα υπάρχει ολόκληρη η συμπαντική κάψα. Αδιαίρετο το πάν. Αθροίζεται στο μουνί της Εύας. Στον υπέρ πάντων αγώνα. Είτε ξεκινούν απ’ τις αισθήσεις είτε απ΄ το πνεύμα ο υλιστικός πεσιμισμός και ο χριστιανισμός συναντιούνται για να διδάξουν την απελπισία. Η Εύα είναι όμως πάντα εδώ με το απίστευτο πείσμα των πιο μεγαλειωδών φύσεων να μην αποδέχεται ούτε τις αισθήσεις ούτε την ψυχή της κατακτώντας μια ανώτερη ισορροπία ανάμεσα στις αισθήσεις και τις ψυχές. Μια παραίτηση στη μέθη του ζην.