Η γενιά μου

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Η γενιά μου άντεξε ψευδαισθήσεις ιδιωτικά οράματα και διαλογισμούς. Καρτερικά υπομένοντας ανανεωτές καιροσκόπους. Τιμητές σκληρούς που ξεκίνησαν τον τρίτο δρόμο. Αυτούς  που πήγαν τη βενζίνη ένα εβδομήντα και το χωνάκι δυο ευρώ. Σαστίζοντας βιοπαλαιστές και μέθυσους. Υπάρξεις υγρές  με μποτάκια ριγωτά που δεν αξιωθήκαν Ιλιάδα απ’ το πρωτότυπο και παντοτινές δαγκωματιές στα κωλομάγουλα που εψαλίδισαν τα ελληνικά στα sms προσεχτικά ορίζοντας τη ζέστη που έβγαλε το κορμάκι τους στην αγκαλιά κάποιου. Η γενιά μου ξεκοκάλισε τον ιδεαλισμό της κατανάλωσης αγαθών και σάρκας. Κι όπως συμβαίνει σε καιρούς τραγικούς θ’ αφήσει πίσω της πολύ διδακτισμό και λίγη τέχνη. θα πανηγυρίζει την αιμομιξία της με άλλους αθάνατους πίνοντας σαμπάνια απ’ το γοβάκι κρατικού οργανισμού που έστερξε να χορηγήσει υποτροφία στο ταλέντο που βγάζει ραγισματιές αφού μπούκωσε ποίηση μπόλικη και φεγγαράδες. Η γενιά μου ξοδεύτηκε σε εφεδρείες παίζοντας pacman ή περιγράφοντας πληθωρικές νεκρές φύσεις και φλεγόμενες απεραντοσύνες. Η επανάστασή της ήταν ο γυμνισμός σε μια φύση μουσείο που την ποδοπάτησαν τέχνες γράμματα και δραστήριοι ασφαλιστές. Όσους έβγαλε εκπροσώπους κορτάκηδες σε αναδασώσεις και οικολόγους με χλαμύδα σε υπουργείο τους έκανε να παρηγορούν τη μεσαία τάξη με άξιο μισθό στα ικρία της δημοσιότητας. Η γενιά μου οτι μύθους έστησε με τα οικόσιτα γραπτά θα τους αποσαρκώσει με το χασαπομάχαιρο του ακαδημαϊσμού γλιστρώντας μέσα στη χαίνουσα ρεματιά του παγκόσμιου σφαγείου.