Πένθος λευκό

Σκέφτομαι πως μπορεί κάποιος να στήσει περιβάλλον πένθους. Να βρει πράγματα ανάμεσά μας που θα μπορεί να τα πνίξει αφού δεν θα μπορεί να τα κατανοήσει. Διότι κατανοώντας γνωρίζω τον εαυτό μου κι οχι τις μινιατούρες ύπαρξης. Ο αξιοθαύμαστα αξιολύπητος στήνει εικαστικές επινοήσεις. Παρωδεί την παρωδία. Μαϊμουδίζει προσευχούλες, άρτους και θεάματα. Γραβάτες σακάκια τρίχες κομπολόγια. Ξεγελά την αγαπημένη του αυταπάτη για το μη αναπαραστατικό και γίνεται ένας εμπνευσμένος μεσάζων ανάμεσα στην απομίμηση και την αναδημιουργία. Βασανισμένος απ’ το ναυάγιο τού να είναι μοναδικός επιλέγει το να είναι πολυάριθμος μέσα στο βιβλικό σκατολογικό όραμα. Φοβάται την φύση που τον οδηγεί στις διαστροφές και μεθοδεύει εγκράτειες. Κάνει κοινοβούλια δημοκρατίες μπουρδέλα εκκλησίες τζαμιά για να ελέγχει ορμές σεξουαλικότητα ένστικτα. Κεντά με σπουδή τον ταξικό ιστό. Χτίζει τύψεις αντί για οργή. Κλώθει τις σαδιστικές παρορμήσεις των θρησκειών. Η αφροδίσια ορμή είναι νόσημα. Η επανάσταση ανοησία. Η δικαιοσύνη μεταφυσική. Ο θρησκόληπτος αλλάζει τον νόημα των λέξεων. Καταργεί την ουσία του λόγου. Ακυρώνει το χώμα τη θάλασσα τα βουνά και τα δέντρα. Πετσοκόβει πούτσους και κλειτορίδες ως απολήξεις μιας διαβολικής εκτροπής του ανθρώπινου γένους. Μια ανθρωπότητα που έγινε υστερική σκύλα κατά το Μεσαίωνα γιατί απώθησε ανεπαρκώς τις σεξουαλικές εμπειρίες της ελληνικής παιδικής της ηλικίας.