Το αιώνιο παρόν

Το να μιλάς για παρόν είναι ρεπορτάζ, γεγονός, σημείωμα σε χαρτοπετσέτα από σύζυγο ή μάνα, λίστα από ψώνια, αγορά βιδολόγου στα πράκτικερ ή ολίγη κβαντομηχανική από κυριακάτικη εφημερίδα. Το παρελθόν και το μέλλον όμως είναι ποίηση που στραγγίζει την ημερήσια κατάθλιψη μιας εργάσιμης γιατρεύοντας τη χημεία του κορμιού με καυλοπυρέσουσα οδύνη ονείρωξης φωτοτυπημένη σε σεντονάκι λευκό. Το μέλλον είναι ισοδύναμο φαντασίας και το παρελθόν ισοδύναμο μνήμης που βράζουν μέσα στη χύτρα του παρόντος. Το περιβάλλον είναι το πετρογκάζ που σε κάνει ή γομάρι ή περίεργο. Σε θυμώνει, σε γδέρνει, σε ρουφά σαν καταβόθρα. Μια μικροστιγμή ενός ασήμαντου όντος  μπορεί να είναι πιο πολύπλοκη από την πολυδαίδαλη εξέλιξη μιας σουπερνόβας. Κι οι πύρινοι ήλιοι της Ανδρομέδας αμυδρές πυγολαμπίδες μπροστά στο φλογερό καμίνι του αιδοίου που περιμένει το σιδηρουργό του. Κουβαλάμε στους ώμους το αιώνιο παρόν. Κάνουμε λογοτεχνία, επανάσταση, δίνουμε όρκους. Χτίζουμε θρησκείες που διαλαλούν την κρίση της συναισθηματικής μας μισαλλοδοξίας, αυτής που ντύνει με δόγματα ο ιερέας και εμποδίζει επί αιώνες την επαφή του πνεύματος με τον εξωτερικό κόσμο και που εναντίον τους η αναγέννηση, οι εγκυκλοπαιδιστές, η γαλλική και η οχτωβριανή επανάσταση ήταν ισάριθμες εξεγέρσεις που καταπνίγηκαν μεν στην επιφάνεια του ανθρώπου αλλά νίκησαν στο βάθος του. Κι αυτό το βάθος είναι οι εκρήξεις δισεκατομμυρίων φωτεινών ενεργειών σ’ ένα πλέγμα πολύπλοκης και λαμπρής λεπτότητας μέσα στο Αιώνιο Τώρα του υλικού χώρου.

Γεγονότα που ζήσαν άλλοι

Χώρεσε μπόλικο αυτισμό η ποίηση.
Νευρικές κρίσεις, φλυαρία. Γεγονότα
που ζήσαν άλλοι αλλιώς. Ύμνησε
αγριομηλιές σκουριές και βάτα. Τραγούδησε
τις ψείρες το μέλι το πρωκτικό σέξ.
Τα ούφο τα βατόμουρα το Μπάμπη
Κλάρα. Γράφτηκε παράνομα με φακό
κάτω από σκεπάσματα. Πρόχειρα στη
ζεστούλα κορμιού ζωηρεύοντας
αχαλίνωτη ηθογραφία και χρήση
λέξης από μητρικό κόρφο. Έβγαλε
στην επιφάνεια μιλιά χιονιού φρέσκου
κι απάτητου. Χάδι υπονοούμενο σε
φτεροκόπημα αναγνώστη
ανεπίδοτη αφήνοντας  χαρμολύπη σαν
προβιά στο φράχτη που στεγνώνει
απ’ τους χυμούς της ύπαρξης.