Το γράψιμο

  

    Κάποτε ένας φίλος συγγραφέας μου εκμυστηρεύτηκε σε μια πλατεία του Χαλανδρίου, της οποίας αυτή τη στιγμή ξεχνώ το όνομα, πως ευτυχώς υπάρχει και το γράψιμο για να πνίγει το σάτυρο που κρύβει μέσα του.

    Βέβαια, και το γράψιμο και το διάβασμα πολλές φορές είναι μαρτύρια αφού, μου είπε, όταν διαβάζω Αντρέα Εμπειρίκο ή μαρκήσιο ντε Σαντ αντί να ερεθιστώ απ’ τα ξεσχισμένα ρετάλια της μπουρζουαζίας ερεθίζομαι απ’ τα γαμήσια και τα όργια και πάει περίπατο ο θυμός κι η επανάσταση. Λέξη δεν μπορώ να αρθρώσω. Η γλώσσα γίνεται κομμάτια. Τα μάτια θαμπώνουν. Τ’ αυτιά βουίζουν. Χλομιάζω. Όταν βλέπω ένα κορμί παραδομένο στον ύπνο, χείλη μισάνοιχτα, σάρκα ν’ αχνοφαίνεται κάτω απ’ τη φούστα θα’ θελα να’ χω τη δύναμη να χιμήξω.

    Τη στιγμή εκείνη κατέφθασε η γκαρσόνα με το μπλουτζίν και το ανοιχτό μπλουζάκι της μα ο φίλος δε χίμηξε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s