Φλυαρία

Αν κατάλαβα καλά η φλυαρία
συνεχίζεται απ’ το προηγούμενο
ποίημα σαν γραμμή τρένου
που δε βγάζει πουθενά
αλλά περνά από κάπου
κάθε φορά αφήνοντας το
τίμημα. Ανθρώπους που
δεν ομιλούν εις τον οδηγό
παρά οπλίζουν το όπλο τους
διαβάζουν εφημερίδες γκρινιάζουν
για τον ήλιο που τους καίει τα μάτια
λέγοντας ανέκδοτα για ξανθιές
σε ξανθιές βάζοντας στο κινητό
βιντεάκια για κοινούς θνητούς που
φλυαρούν ακατάπαυστα όπως οι
ποιητές που δουλεύουν σκληρά και
δεν πληρώνονται παρά μαγειρεύουν
τις μύχιες σκέψεις τους και τα ειδύλλια
παρελθόντος αστείρευτα για εποποιίες
και ακαδημίες και ρημαγμένους
που δεν πρόλαβαν να υμνήσουν
οι ίδιοι την καταστροφή τους.