Νυφούλα αχνιστή

Και πάλι, ξαπλωτός για να με δρασκελίσεις.
Με αλματώδη σάλια από φιλί, καθώς ανάβει
το φιτίλι σου για να κερδίσει η σπίθα πόντο.
Νυφούλα αχνιστή στο φύσημα του χνώτου
θωρακισμένη από μαστούς ακοντιστές
από μηρούς καυσόξυλα που εζήλεψες
ελόγου σου δοξολογήματα, έπη ομηρικά
στις Θερμοπύλες σου που αφέθηκαν
σε πέη ανελέητα. Που αφέθηκαν
στο αλφάδι κάποιου Χάιντεγκερ της ηδονής
ταμένου να χλευάζει τα επίγεια, να
δίνεται μονάχα στους αρμούς υγρού
βουβώνα με κείνο το Χαρμίδειο  λοστάρι
που ανοίγει λάκκους για να βγει
μια και καλή στον Άδη.