Πλασμώδιον

Συντάκτης του περιοδικού πλασμώδιον ραπάρει γράφοντας ποίηση πεζό κριτική στο ίδιο τεύχος βγάζοντας μάτι πως είναι νομικός σύμβουλος και μπαμπουίνος παρέας που της προσφέρει υπηρεσίες για χωρισμούς και σμιξίματα με αντίτιμο τη δημοσίευση. Πως οσονούπω θα του πάρουν συνέντευξη εκκολαπτόμενα λογοτεχνικά νυμφίδια για να τον έχουν καβάντζα στα κρεσέντα ποιητικού οργασμού που θα προκαλέσουν το δημόσιο αίσθημα. Όταν γίνεσαι ψυχρός εκτελεστής του πάθους άλλων που δεν έδωσαν γη ύδωρ και κολπικά υγρά κλείνεις πάντα με το ευτυχώς ηττηθήκαμεν σύντροφοι για να διπλαρώσεις μια μεριδούλα βραβείου απ’ τα κατεστημένα ακροδάχτυλα κάποιου μάναντζερ Γερουλάνου του πολιτισμού. Μα η ιστορία που ζυγιάζεται με συμπαντικούς όρους θα σε περάσει στα κατάστιχα του ξεπεσμένου εκεβί ως την τελευταία ατροφική τρίχα απ’ τ’ αρχίδια του λογοτεχνικού σιναφιού κι όχι ως βαρκάρη στις Πρέσπες του αιδοίου μιανής κυράς του μέλλοντος.

Χορευτής

Ξεστομίζουν πένθη και νεκρικούς διαλόγους
για να τελειοποιήσουν το δημόσιο λόγο και
τη δημιουργική γραφή του φορμαλιστή που
είναι το καμάρι των αγορών. Του χορευτή
που μελέτησε καταπαχτές που ξέμειναν
από εμφυλίους και κουπόνια εργατικής
εστίας. Ηθοποιούς που βυθίστηκαν στο
αφρόλουτρο ευημερίας, παίρνοντας πόζα,
σπρώχνοντας λέξεις στο βήμα της βουλής
για να βολέψουν πρώην γκόμενες σε
οργανισμό κοινής ωφελείας. Να χτίσουν
νομοσχέδια και οιδιπόδεια φρέσκα και
ινστιτούτα χειρομαλάξεως για τις λαϊκές
ανάγκες. Με τη σπίθα πάντα της εύφλεκτης
ποίησης που πώρωσε διαφημιστές
ατσίδες για να βγάλουν συναίσθημα
με το ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο
και το παλαιό αλλά επίκαιρο, ο λαός
δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Να τιμάς
τον πατέρα και τη μητέρα σου και να
μη λοξοκοιτάς το κομμάτι του χριστού
στη βασιλόπιτα. Να χαχανίζεις με τα
αστεία της Vodafone και να τρως μάτια
ψάρια και κοιλιά περίδρομο. Να δίνεις
τον κώλο σου για τον τουρισμό, το
χωραφάκι σου για την ανάπτυξη και
το τέκνο σου στη δύσπνοια του
κλιματισμού εταιρίας που μοιράζει
την πίτα και το σεξ δίκαια.