Δαίμονες του πάθους

Δαίμονες του πάθους που με βρίσκεται
εύκαιρο να καλλιεργώ ζωγραφιές με πανσέληνο
στο αγύριστο κεφάλι μου κι άλλα πολλά
που θα τα βρουν μετά θάνατον και θα
με φτύνουν, εμένα τον καλοφαγά αναμνήσεων
που ξεκοίλιασα επίθετα κι άλειψα σε
κορμάκι αντηλιακό να προστατέψει
νάρθηκα Μονής, ιδρώτα άπληστο ζεστό
κόρης που πάει να παραλάβει δέμα
απ’ τα ΚΤΕΛ με το ανοιχτό μπλουζάκι της
το ρίγος, σκύβοντας για να κεράσει τους
λοκρούς αδρεναλίνη ασύστολα ανεμίζοντας
βαρύοσμα λιοπύρια από μηρούς που
ζήλεψαν τριώδιο και σπέρμα.