Γλυκοπατάτες

Για να εξηγούμε. Λέω πως, ζούσα πάντα με δυο γρασομένα άρβυλα ύπαρξης. Το ένα, είναι το δικαίωμα που έχω να περιγράφω την αντικειμενική αλήθεια από ερωτικά μέχρι ρύπανση και καταγγελία για σιωπηλή συναίνεση φόνων στον Έβρο. Το άλλο να υποδύομαι και να στριμώχνω στη σκοτεινιά του γραπτού μια γκαζόζα ή μια μολότοφ. Κι οι δυο μαζί παράγουν βηματισμό που με κρατά στη ζωή. Εσχάτως επικρατεί άλλοτε η μία άλλοτε η άλλη, μα υπάρχω πάντοτε και με τις δυο. Όσο και να σκεφτώ παραμένω μαινόμενος. Με το χούι να κατεβάζω απ’ το μηχανικό λοβό την ιδέα πρωτόλεια για να καταλήξει στο βιολογικό καθαρισμό της μνήμης του αναγνώστη. Διάγω συγγραφικό βίο ποτιστικό και ορμέμφυτο συνεχίζοντας να απελευθερώνω όλα τα επί αντιπαροχή που μου δόθηκαν. Όσο για το άγραφο χαρτί και τις πλάνες που έσκασαν σα γλυκοπατάτες στον ατμό κάποιας δημιουργικής γραφής, είναι το λευκό σκοτάδι ενός βίου που παλεύει να καταγραφεί, όχι ως ιστορικό ντοκουμέντο αλλά ως μύθος που θ’ αφήσει στις μέλλοντες υπάρξεις ραγισματιά και ανάμνηση αθωότητος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s