Πάχνη πρωινή

Είναι που σου μιλώ με τα χαζά ελληνικά.
Σε πάχνη πρωινή στήνοντας εικόνες ποιητικές
προβλέψιμες. Ασκώντας την παλαιά φωνούλα
στα ζοφερά επιφωνήματα. Με το Αχ! να θερίζει
κόντρα τον τεθλασμένο σου λαιμό και
τα λιπώδη σύθαμπα. Χαραμάδες που
τραγούδησα αδόκιμα. Μασχάλες που δε
γλίτωσαν το πλιάτσικο του υμνητή και
το δρεπάνι του ανθολόγου για να ’χουν
οι μαστόρισσες της λαγνείας άλλοθι όταν
θα επαίρονται για το σωβινισμό τους, καθώς
οι γλώσσες μας θα φτερουγίζουνε ασύστολα
στα υγρά τους κατευόδια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s