Εσύ

Έχεις τόσο κοφτερή ομορφιά
που μου τρέχουν τα σάλια για σφαγή.
Πλοκάμια πανταχού πέρα ως πέρα
φαρμακερή που απλώνεις πετσέτα
και βρεγμένο μαγιό εσύ διωγμένη
στον Άδη του γιαλού με τη ρομφαία
την ομπρέλα σου και τις απόψεις
περί ηθικής. Εσύ αναμαλλιασμένη
και γυαλιστερή που σε παίρνουν με
τα μάτια αγρότες του θεσσαλικού και
άλλων κάμπων πρωταγωνίστρια
σ’ αυτά τα χυδαία φιλμ των ονειρώξεων.