Τα χείλη της

Τα χείλη της θα περιγράψω μεγαλειωδώς.
Ως μικροαστός ευαίσθητος πρακτικός.
Πρίαπος στα γρανάζια της. Να βγάλω
τη σερνική μου σπιρτάδα.
Να συγκινήσω όσες ριχτήκαν στη μάχη.
Επίθετα πολλά θα μπουκώσω το ποίημα.
Θα λογαριάσω γλώσσες υγρά καθώς
νύχτα τώρα θυμάμαι την Άμφισσα.
Φωτισμένη καντίνα δίπλα στο γκρεμό
και τη λαίλαπα τάχα του φιλιού, πάνω
σε στροφή με εικονίσματα, παραδομένα
στη σκουριά και το σύμπαν.