Αχέροντας

Υπομονετικά περιμένω τον Αύγουστο.
Και προσεύχομαι στη διαβολεμένη
θεότητα της πέτρας.
Να περάσω ζωντανός τον Αχέροντα
με το παντελόνι τυλιγμένο στο χέρι
κρατώντας τις μπότες
και τις κάλτσες μου ψηλά
διασχίζοντας το ρεύμα, το τέλειο
παγωμένο πάθος του βουνού
που χύνεται στη θάλασσα
τη μυρουδιά της υγρασίας
στα ρουθούνια
τη θεϊκή υποταγή των όντων
στον αιώνιο ρυθμό
την αλληλοδιείσδυση
του ενός μέσα στον άλλον
μιας και για όλα τούτα δω
τα πράγματα του κόσμου
θα πρέπει να υπάρχει
ένα ποίημα γραμμένο
ακόμα κι αν ήταν δυνατόν
να γυρίσουμε αυτό
το λαμπερό ήλιο ανάποδα.
Ένα ποίημα
κάτι σαν προσευχή των καυλωμένων
στο θεσπέσιο συμπαντικό μουνί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s