Η σφαγή των αμνών

Ο ψηφοφόρος βαριέται. Βαριέται που ζει. Κοιμάται χρόνια τώρα με τους οροθετικούς του πολιτικού συστήματος. Πατικώθηκε και βολεύτηκε στα προσωπεία της πολιτικής ορθότητας. Οι κοινές εμπειρίες χτίσαν αγαπητικούς που ξεφυσάν χνώτα και απόψεις στρογγυλεμένες και ψύχραιμες. Ο ψηφοφόρος δέθηκε με την μικρο-ιδιοκτησία του και τις πηγές ενέργειας του λεγόμενου κοινωνικού κράτους. Μπορεί να θυσιάσει ακόμα και το παιδί του για να μη χάσει, όχι την μικρο-ιδιοκτησία του-αυτή την έχει χάσει προ πολλού-αλλά το ιδεολόγημά της. Εγκλωβίστηκε στις συμπληγάδες οικογένειας εκκλησίας και κράτους. Της αδιαιρέτου τριάδος που μεθοδεύει την εντροπία πλούτου και τις κοινωνικές νόρμες. Το αποδεκτό και οι πολιτισμικές του διαχύσεις, απ’ την εκπαίδευση μέχρι την κομμούνα του θεάματος, αναστέλλει κάθε σπαραγμό και κάθε αγανάκτηση. Οι σκατόφατσες που τυπώνουν καρτούλες και μοιράζουν τα βιογραφικά τους διανθισμένα με οικογενειακές φωτό και αλαξοκωλιές με τον αρχηγό, είναι παιδιά του λαού. Και τα παιδιά του λαού και του θεάματος εκτοπίζουν απ’ τον κριτικό λοβό του μέσου όρου τις όποιες αναστολές. Μεθοδεύουν τις ιδεοληψίες του κοινού με φοβικά σύνδρομα. Με φορτισμένη ευγλωττία περί διαφθοράς μίζας και δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Ο δύστυχος άνεργος τρώει στη μάπα τα τεχνάσματα της εξουσίας περί κουρσάρικου κράτους. Τα σάλια της κυράς της οποίας ο πατήρ βάφτισε τη μισή λεβεντογέννα Κρήτη κι ύστερα τη διόρισε προς άγρα ψήφων λειτουργώντας ως δερβέναγας κράτους, βγαίνοντας κάθε τόσο απ’ τον τάφο του, χρησμοδοτώντας με την αέρινη παπαρολογία του μελλοντικές καταστροφές. Ο ψηφοφόρος πείστηκε πως τον ζούνε άλλοι. Δοσάδες, δανεικά και παρεπιδημούντες ευρωπαϊκοί θεσμοί, δημοκρατικοί και προαιώνιοι. Ο ψηφοφόρος τώρα πασχίζει να επιλέξει το λιγότερο κακό. Αυτό που θα του αφήσει μεν κουσούρι αλλά θα τον ξαναγυρίσει στις θεόπνευστες αγορές. Στην πρώην μιζέρια των επιδομάτων και του δωρεάν. Ο ψηφοφόρος τα λέει χύμα τώρα στον πολιτευτή της γειτονιάς και μετά τον ψηφίζει. Το μεγαλείο της Δημοκρατίας είναι να βρίζεις το βιαστή σου κι έπειτα να του παραχωρείς κι άλλο μερίδιο κώλου. Μια θέση στον ήλιο της εξουσίας και των μηχανισμών. Εμείς έχουμε σπουδαία διαπραγματευτική ικανότητα διαφημίζουν οι φαντασιοκόποι της δημαγωγίας. Δημόσιος και ιδιωτικός τομέας. Κι ανάμεσα το χαντάκι της ανεργίας, της φτώχιας και της εξαθλίωσης. Δικαστές, αρσιβαρίστες, πορνοστάρ της δημοσιογραφίας και του θεάματος μοιράζουν τα πρόσφορα διαχείρισης στη νεόπτωχη μεσαία τάξη. Το σύστημα αξιοποιεί τις μεγαλειώδεις προσωπικότητες που δημιούργησε με αίμα. Βγάζει απ’ τις ναφθαλίνες τα νέα αδειανά πουκάμισα και στέλνει στο καθαριστήριο τα παλιά. Μια νέα πολιτική ηθική ξεπροβάλει για να ενισχύσει τις παλιές κερδισμένες μάχες. Από τη μία ο πόλος ενός τραμπούκικου πατερναλισμού που εκφράζεται με ανελέητες περικοπές κι απ’ την άλλη ο παρακρατικός φασισμός που σε καιρούς κρίσης πρέπει να φαίνεται για να τρομοκρατεί αυτούς που δεν παραδίδονται στην αγκαλιά του πολιτικού Μορφέα. Αγανακτισμένοι που ψηφίζουν αγκυλωτούς σταυρούς και σβάστικες με το επιχείρημα ότι τα κουρεμένα παχύδερμα θα τα σπάνε στο κοινοβούλιο. Ανεξάρτητοι ελληναράδες με βαμμένα πρόσωπα και καμένα μυαλά που ο πόνος τους κι ο αποκλεισμός τους γίνεται χαβαλές. Γενιές που αποστηθίζουν τις κάψες του καθεστώτος. Μια σκυλοπνιγμένη αριστερά με συχνές στύσεις για εξουσία. Ένα συνονθύλευμα αντιφάσεων και μια λατρεία στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Μια αριστερά έτοιμη να διαπραγματευτεί με τους πρώην δυνάστες. Μια αριστερά με πρόταση και διανόηση που ευελπιστεί να στρογγυλοκαθίσει έστω για ένα τρίμηνο σε υπουργική καρέκλα. Ν’ ανοίξει τα παράθυρα να ξεβρομίσει λίγο το σύστημα και μετά κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και τα αλφαδιασμένα επαναστατικά του μετερίζια. Η πρόταση εξουσίας μετράει. Ο τσαμπουκάς για συνεργασίες κατευνάζει την οργή. Συντονίζει τους σκόρπιους και τους ανεξάρτητους. Τους καμένους και τους παραπεταμένους απ’ τις κομματικές πίτες. Τους φωνακλάδες που το βουλώνουν με το πρώτο χάδι χορηγίας από εφοπλιστή, βιομήχανο ή επενδυτή. Ο ψηφοφόρος παπαγάλισε τη λέξη ανάπτυξη κι όχι τη λέξη αυτονομία. Η ανάπτυξη προφέρεται με ιερό σπασμό από κάθε πικραμένο. Η ανάπτυξη είναι αυτό που περιμένουν τα πρόβατα. Μα ανάπτυξη είναι η σφαγή τους και το τρυφερό τους κρέας. Το κρέας που στοιχίζει λίγα αλλά έχει πολλές πρωτεΐνες για το πεινασμένο κεφάλαιο. Το φρέσκο κρέας των δεξιοτήτων της γνώσης και της πληροφορίας για τα στομάχια των αγορών. Το βλέμμα του αδέκαστου δικαστή, το χαμόγελου του λαϊκού παλίμπαιδος αρσιβαρίστα, το χιούμορ του ηθοποιού διαφημιστή μακαρονά κι ο σιδερολοστός στα χέρια του μασκοφόρου ζορό θα λειτουργήσουν γλυκά στο υποσυνείδητο του ψηφοφόρου. Θα τον κοιμίσουν πολίτη χώρας δημοκρατικής και ηλιόλουστης και θα τον ξυπνήσουν σφαχτό στα χασάπικα των αγορών.