Η δέκατη εντολή

Οι θρησκείες στέγνωσαν την ανθρώπινη φύση με τη φράση Οὐκ ἐπιθυμήσεις πάντα ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστι. Την ακροτελεύτια εντολή που κρατά τα πλήθη στην τρέλα και τους συμβιβασμούς. Οι πολλοί δεν μπορούν να έχουν αυτό που ξεχειλίζει απ’ τους λίγους. Υπάρχει μια θεολογική νομοτέλεια που οδηγεί στη βαρβαρότητα του συμβιβασμού. Η έκκληση ορμονών περιορίζεται στον σπιτίσιο γαμηστρώνα και η βία ξεθυμαίνει μέσα στα ντουβάρια του παραχωρημένου πεδίου απ’ την εξουσία. Όποιος τολμά να έχει επιθυμίες που ξεφεύγουν απ’ τους τέσσερις τοίχους είναι ο έκπτωτος της κανονικότητας που σμίλεψε ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός στο κοινωνικό σώμα. Τα περισσότερα τραγούδια του λαού μιλάνε για βάσανα και ανακυκλώνουν κλάψες. Ακόμα και ο πόνος ευθυγραμμίζεται με την κυρίαρχη ιδεολογία. Όποιος αμφισβητεί την αυθεντία και τις φωτισμένες δεσποτείες καίγεται στην πυρά. Ναι, θέλω πλούτο κι εγώ. Επιθυμώ, με όλο μου το είναι. Ναι, θέλω να διασπάσω το νόημα. Να πολλαπλασιάσω τις ετερόκλητες μορφές. Την ασέλγεια των ασύμμετρων αναγκών, την κατάργηση της υπογραφής και της αυθεντίας απορυθμίζοντας τις δομές. Ναι, αντιστέκομαι ακαταπαύστως στην Ιστορία, στη Φιλολογία, στη βιβλιογραφία. Στο κύκλωμα που αναπαράγει τη δέκατη εντολή. Αντιστέκομαι είτε με εκρήξεις αισθησιασμού είτε με μεγαλοστομίες αλλά κυρίως με την πάλη στους δρόμους. Στήνω έργο παραδίδοντάς το απροστάτευτο στην οποιαδήποτε αυθαίρετη χρήση. Μπορεί κάποιος να το αγνοήσει ή να το ερμηνεύσει ή μπορεί ακόμα και να ξεχαστεί μέσα του. Δεν είναι δυνατό όμως να το αποκτήσει, να γίνει ιδιοκτήτης του, να το κατέχει αφού δεν υπάρχει ως αυθεντικό και μοναδικό αλλά πλάθεται και αναδημιουργείται ανάλογα με το κέφι και την περίσταση. Πολεμώ για τη ζωντάνια μιας τέχνης προκλητικής στην ασυδοσία και την απροσδιοριστία της. Πολεμώ την ουσία της θρησκευτικής πίστης, που προσφέρει στον αφελή υποτελή παραλήπτη της, την ψευδαίσθηση μιας πλήρους παρουσίας. Η θρησκεία στήθηκε πάνω στη χαβούζα των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στα συνταγματικά δικαιώματα και τους νόμους. Ο φτωχός απαγορεύεται να είναι λάγνος κάτι που αυτονόητα είναι ο πλούσιος. Κι αυτό διότι αν ο φτωχός αρχίσει να διεκδικεί τη λαγνεία και τα πάθη του, το καλύτερο φαγητό και τις ελάχιστες ώρες εργασίας, αυτομάτως η αυθεντία τού πλουσίου θα καταργηθεί, άρα και η εξουσία του. Δηλαδή θα θιγεί η βασική σχέση του με την κατώτερη τάξη. Θα κατατροπωθεί η αρχή της εκμετάλλευσης. Αυτή η αρχή που διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού απ’ τις ακαδημίες και τη διανόηση. Τα υποκατάστατα δηλαδή του ιερατείου μέσα στο κοινωνικό σώμα. Οι μητροπολίτες και οι διάκοι είναι παντού. Ο στρατός είναι πάντα έτοιμος να διασφαλίσει την δέκατη εντολή. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Υποταγή

Όσοι ορκίζονται υποταγή στο σύνταγμα
και τους θεσμούς και κομπορρημονούν
φιλοτεχνώντας χειρονομίες και φιγούρες
των κόμικς, έχουν με το μέρος τους
γενετιστές και προσκόπους, έτοιμους
ν’ αγγίξουν τις ψυχές του λαού
τις κάμπιες στα κουκούλια και
τις μύγες στον καυτό τεμπέλικο ήλιο
της πατρίδας, ξορκίζοντας
τον κάργα υλισμό και τα πάθη
έτοιμοι ν’ αμολήσουν το στρατό
και τους οπορτουνιστές
να γαμήσουν τα πάντα.

Οι λογοτέχνες λείπουν σε διακοπές

 

 

 

 

 

 

 

Οι λογοτέχνες λείπουν σε διακοπές.
Άλλοι στη θάλασσα, άλλοι στο βουνό.
Ίσως κάθονται απλώς στα σπίτια τους.
Οι λογοτέχνες δεν έχουν διάθεση
για δράση στους καιρούς που ζούμε.
Μελαγχολούν και ισχυρίζονται αλλόκοτα πράγματα.
Κοιτάζουν τον ουρανό πάνω απ’ τα χρωματιστά λαμπάκια
της πλατείας συντάγματος και νιώθουν πολύ μικροί.
Χαμένοι μέσα στο σύμπαν.
Παραγγέλνουν λεμονάδα με ανθρακικό
πιστεύοντας πως θα τους κάνει καλό.
Πως θα τους βοηθήσει να χωνέψουν αυτόν
το φριχτό και άσπλαχνο κόσμο
που τον περιγράφουν με τα πιο μελανά χρώματα
στις διακοπές τους.