Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα
Οι φάρσες έχουν μπόλικη κάβλα και τρυφεράδα
Τα πεθαμένα κορμιά ξεβράζονται στα σχολικά βιβλία
Οι πηγές που πίνουν τα ελαφάκια νερό
Τα όμορφα κορίτσια που πνίγουν τον καβάλο σε σφιχτά τζίν
Οι γιαγιάδες που βάζουν πιπέρι στη γλώσσα των παιδιών
Τα παιδιά που ζυμώνουν το ψωμί του μέλλοντος με βρομόλογα
Η στιγμή της αιωνιότητας που κρατάει μια αιωνιότητα
Η φτωχή αγαπημένη που πεθαίνει χωρίς εμένα
Ο εραστής που σουβλίζει στοργικά στήθια
Τα πηγάδια με τους νεκρούς και τα σκεπασμένα βαγόνια
Η αϋπνία μέσα στον καύσωνα
Το χνώτο στα γυαλιά μου κι η αγωνία των πουλιών
Οι γλυκοί χυμοί απ’ το στόμα της
Οι εκτελέσεις
Τα πτώματα
Το μάτι του κύκλωπα μέσα στο λάκκο
Η μάνα μου που επέζησε και κάθεται στην άκρη των σκιών
Το εμφιαλωμένο νερό κι ο Αύγουστος από νέους τόπους
Η φάρσα που επαναλαμβάνεται ως ιστορία
Ο εβραίος που πουλάει μέθη χωρίς κρίση ηθικής
Τα χημικά χρώματα της αυγής γύρω απ’ το κάστρο της ανάσας σου
Η νύχτα που με ξενυχτά ενώ εσύ κοιμάσαι
Χελιδονάκια που τσιμπολογούν αδρεναλίνη απ’ το νεκρό πετεινό
Ταΐζοντας τα νεογέννητα πάθη τους
Θα ξυπνήσουμε γυμνοί και καυλωμένοι όσο χρειάζεται
Θα ψάλουμε μικρές πρόστυχες προσευχές
Θα δανειστούμε φόνους απ’ την ιστορία
Και τεχνοτροπίες απ’ τα ποιήματα
Θα τελειώσουμε εκεί που αρχίσαμε
Σπρωγμένοι από δόλο σε δρόμο σκοτεινό
Είμαστε άνθρωποι της σιωπής
Δεν υπάρχει τίποτε παρά σιωπή πίσω μας
Και μπροστά μας σιωπή
Κι ανεκπλήρωτοι έρωτες
Σε τενεκεδάκια και σπιρτόκουτα της μιας νύχτας
Ω αγέννητοι έρωτες
Αγαπημένοι μου νεκροί
Ζήστε τον ωραίο σας θάνατο
Που αυτοαναιρείται γιατί επαναλαμβάνεται ως φάρσα