Η δυναμική του Κολοκοτρώνη

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

     Βγήκαμε τρέχοντας απ’ το φλεγόμενο σπίτι. Τα βάτα γύρω είχαν αρπάξει για τα καλά. Μέσα στη νύχτα, το θέαμα, έμοιαζε από ψηλά σαν μια τοπική έκλειψη ηλίου.

     Παρακολουθούσαμε όλοι προσεχτικά τη φωτιά που φαινόταν να μας μαγνητίζει. Άξαφνα το έδαφος άρχισε να τρέμει και να γίνεται ένας μικρός σεισμός. Μια ρωγμή, σαν ένα βιαστικό σχέδιο αστραπής στο χαρτί, άρχισε να διαγράφεται στο χώμα.

     «Μα τι διάολο», φώναξε κάποιος. «Εδώ είναι ο τάφος του Κολοκοτρώνη».

     Η γη άνοιξε στα δυο κι ο Κολοκοτρώνης ξεπετάχτηκε σα γιγάντιος τυφλοπόντικας όλο χώματα.

     «Που-που-βρίσκομαι», ψέλλισε ο γέρος του Μοριά με τη βαθιά γέρικη φωνή του.

     Προσπαθούσε να τινάξει τα χώματα απ’ τα μπράτσα και τους ώμους. Φαινόταν σαστισμένος και ζαβλακωμένος απ’ τη νύστα. Με δυσκολία μπόρεσε ν’ ανοίξει τα μάτια του μετά τον υπεραιωνόβιο ύπνο του.

     «Μόλις αναστήθηκες εκ νεκρών» του είπα και γύρισε τότε κι αυτός να κοιτάξει το πατρικό μας σπίτι που ισοπεδωνόταν απ’ τη φωτιά.