Ο Στουρνάρας και τα στουρνάρια

Αν ψάξει κάποιος να βρει από πού προέρχονται και για πού προορίζονται τα περισσότερα στελέχη του σύριζα ανά την Ελλάδα θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Μέσα σε δυο ή τρεις μήνες όταν το 5 τοις εκατό γίνεται 30 σχεδόν, πέφτεις πάνω σε φιλοδοξίες, προνόμια, κομματικές πελατείες από άλλο μαντρί, ιδιοτέλειες, συμφέροντα και λοιπά. Με λίγα λόγια δηλαδή σʼ αυτά που υποτίθεται πολεμάς. Το ιδεολογικό εύρος τού μορφώματος που έσπευσε να ξαναβαπτιστεί όταν είδε πως πλάκωσαν κι οι γύφτοι με τα νταούλια, ξεκινά από φιλελεύθερους του κέντρου χριστιανοδημοκράτες έως σκληροπυρηνικούς υποτίθεται κομουνιστές. Οι πρώτοι είναι νοικοκυραίοι και θέλουν την ησυχία τους με ένα καθεστώς ανδρεοπαπανδρεϊκού τύπου ενώ οι έτεροι πιστεύουν σʼ έναν κομουνισμό που θα έρθει αφού οι κεφαλαιοκράτες θα βαρεθούν και θα τα παρατήσουν. Γενικώς στο χώρο του σύριζα υπάρχει μια νοοτροπία προσαρμογής και μια έτοιμη ομαδούλα που περιμένει την ώρα της. Αυτό όμως που κατέστρεψε την αριστερά και την έκανε γιουσουφάκι του Κεφαλαίου(βλέπε Κουβέλη) είναι ο άκρατος ατομικισμός και οι φιλοδοξίες τού κάθε πονεμένου στελέχους που το μέλημά του είναι να στρογγυλοκαθίσει στην καρέκλα κι όχι να οργανώσει την ταξική πάλη.

Κανείς δεν θα παραχωρήσει σε κανένα τίποτε. Ούτε ένα χιλιοστό πλούτου δε θα χαριστεί. Το Κεφάλαιο ευρωπαϊκό παγκόσμιο ή ελληνικό δεν έχει αισθήματα αλλά σχέδια να υπάρχει ως Κεφάλαιο και αύριο.

Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι η συνέχεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη του 93 που διαφήμιζε το ξεπούλημα της χώρας με εκείνες τις γελοίες διαφημίσεις που προέτρεπαν τους ξένους για επενδύσεις στην Ελλάδα. Ήταν η απαρχή της εφαρμογής του θατσερικού μοντέλου το οποίο όμως προσπάθησε να το εφαρμόσει στην Ελλάδα ένας άνθρωπος καμένος στα μάτια του λαού με κακό παρελθόν και άκρως ύποπτες διασυνδέσεις με τον αμερικανικό παράγοντα. Η λύση ήταν πάλι το κέντρο. Το πασόκ πέρασε απʼ το λαϊκισμό, τις ψευτοπαροχές και τα επιδόματα στον εκσυγχρονισμό. Έγινε ο εγγυητής της κοινωνικής ειρήνης προσφέροντας καθρεφτάκια στους ιθαγενείς από καφετιέρες της Ζήμενς μέχρι βίλλες, κότερα και διαμερίσματα στο Παρίσι. Άνοιξε το δρόμο για την εξαγορά συνειδήσεων της λεγόμενης μεσαίας τάξης. Χρηματιστήριο, γαμοδάνεια και οικοδομή. Όλη η παραγωγή μετατοπίστηκε στις κατασκευές. Υπερχρέωση, νέα τζάκια, διαφθορά και τα λοιπά. Ο καπιταλισμός μπόρεσε να πάρει μια γερή ανάσα παίζοντας το χρηματοπιστωτικό χαρτί.

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες που επένδυσαν να πάρουν πίσω όχι τα λεφτά τους, τα επιτόκιά τους και τις άλλες κατσαρές τρίχες αλλά τις ίδιες τις υποδομές και τον πλούτο που έχτισε η εργατική τάξη με τα χέρια της.

Η επιβίωση ενός απάνθρωπου συστήματος στηρίζεται στη βαρβαρότητα. Κανείς δε μπορεί να διανοηθεί πως αυτή η οικονομική πολιτική μπορεί να οδηγηθεί στα άκρα. Όταν ο καπιταλισμός είχε πρόβλημα έσκαγε έναν πόλεμο με καλούς και κακούς, περνούσε την κρίση του κι όλα μέλι γάλα. Σήμερα όμως ο γενικευμένος πόλεμος με αεροπλάνα τάνκς και μάχες είναι επικίνδυνος για το σύστημα. Γιʼ αυτό κρατά τους συμβατικούς πολέμους μακριά απʼ τη μητρόπολη ενώ αφανίζει ένα μεγάλο μέρος των κατωτέρων στρωμάτων του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου μέσω της ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής.

Το πασόκ μεταλλάχτηκε σε ένα φασιστικό κόμμα με φασιστική διακυβέρνηση. Με κοινωνικό αυτοματισμό. Με διπολισμό και οριακές καταστάσεις. Τα σχολεία, τα νοσοκομεία και οι παροχές θεωρήθηκαν δώρα του Κεφαλαίου προς τον ελεήμονα λαό και ήρθε η ώρα να κοπούν. Αλώστε είχε καλλιεργηθεί αυτή η φιλοσοφία του δώρου, του δέκατου τρίτου, δέκατου τέταρτου μισθού και πάει λέγοντας. Κάποιος σού έκανε δώρο επειδή ήσουν καλό παιδί και καθόσουν στʼ αυγά σου.

Η άθλια φασιστική προπαγάνδα που πέρασε σε αρκετούς ηλίθιους του τόπου και έγινε πλέον ιδεολόγημα είναι το μαζί τα φάγαμε, οι τεμπέληδες του δημοσίου, οι ανεπρόκοποι αγρότες που μπεκρουλιάζουν στα καφενεία, η νεολαία που κοπροσκυλιάζει, οι γιατροί με τα φακελάκια, οι εκπαιδευτικοί που τα ξύνουν και πάει λέγοντας. Δεν είναι τυχαίο πως μετά την εμπροσθοφυλακή των Παπανδρέου που έπαιξαν μέχρις εσχάτων το ρόλο τους, ήρθαν οι ογκώδεις αντιπρόεδροι για να πουν τα πράγματα με τʼ όνομά τους. Θα σας ξεσχίσουμε, θα σας πιούμε το αίμα, είστε ένα λαός λαμόγια που τη βγάζει καθαρή. Μια δράκα κομπιναδόρων. Τώρα θα φάτε σκατά. Κι όπως λέει κι ο σεβάσμιος μαϊντανός Στέλιος Ράμφος προστατευόμενος και προσωπικός αστρολόγος-προφήτης της μαντάμ Στάη οι Έλληνες είναι ζώα, πίθηκοι, αρούγκαλοι, απολίτιστοι και ανεπίδεκτοι ευρωπαϊκής μαθήσεως.

Οι άνθρωποι αυτοί έδιωξαν λοιπόν το μεγάλο όγκο των ψηφοφόρων και τον πήγαν στο σύριζα. Το πρώην πασόκ αποτελούνταν απʼ αυτές τις δύο κατηγορίες. Αυτούς που χάρασσαν την πολιτική, ζόμπι, αριβίστες, αδίστακτους κι αυτούς που έφερναν κόσμο στο μαντρί. Όταν οι ισορροπίες άλλαξαν και πήραν το πάνω χέρι οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές δημιουργώντας ένα ιδιότυπο τρίτο κομματικό ράιχ τότε βάρεσαν οι καμπάνες και τα σήμαντρα. Τα στελέχη που κρατούσαν στέρεο το μπετό της βάσης αυτομόλησαν στον έτοιμο από καιρό σύριζα που ήταν στα μέτρα τους αφού έκανε πράξη την ευαγγελική ρήση των αγορών. Προς θεού επαναστατήστε, νευριάστε, αγανακτήστε, μην πληρώνετε αλλά εντός της ευρωπαϊκής ένωσης. Η ευρωζώνη είναι φετίχ κι άλλα φροϋδικά παιγμένα από ακαδημαϊκούς μειλίχιους διανοούμενους της αριστεράς και της προόδου που το όραμά τους είναι η διόρθωση κι όχι η ανατροπή.

Ο σύριζα θα αποτελέσει την αντιπολίτευση στον τεχνοκράτη Στουρνάρα και σε μια κυβέρνηση δεξιά τερατική που έχει χθεσινά δικά της στελέχη στα σπλάχνα της έτοιμα κι εξοπλισμένα να δίνουν πολιτικές σφαλιάρες στους πρώην συντρόφους. Αριστερά κι ο σύριζα αριστερά κι η δημάρ. Η αριστερά θα αντιπολιτεύεται την αριστερά. Ένα κοινοβούλιο καρναβάλι και μια κυβέρνηση εθνικής χλαπάτσας με την νοικοκυραίικη κλαίουσα δεξιά να διαχειρίζεται υποτίθεται τα πράγματα, το Βενιζέλο να μιλά με τους Ευρωπαίους και το Κεφάλαιο και το Φώτη να ξεσκατίζει κάθε τόσο το πολιτικό σύστημα. Όλοι μιλούν για την εκπεφρασμένη εντολή του λαού. Η δεξιά απʼ τη μια θεωρώντας το λαό και τους ανθρώπους στουρνάρια με τα καλιαρντά της περί ανάπτυξης και η αριστερά του Αλέξη φρέσκια, ατομικιστική, μεταμοντέρνα και ολίγον λάιφ-στάιλ που θέλει καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.

Χάσμα

Μας γονάτισαν οι συνθήκες και τα
θαύματα. Οι εξάψεις, οι αίθουσες
αναμονής, τα αρκτικόλεξα που μάς
καθορίζουν. Τα ζουμιά και τα νύχια
μιανής που μάς χάραξε και μάς
διάβασε ποίημα, γυμνούλα σε μιαν
άκρη κρεβατιού, με τα στόρια σε
προχωρημένο ημίφως και την καρδιά
ήσυχη και προστατευμένη και το
Σάββατο χάσμα ανάμεσα στην
πενθήμερη σφαγή και την
Κυριακάτικη πρωινή ησυχία.

Στο πάνω ημισφαίριο της γης

Στο πάνω ημισφαίριο της γης
ξέσπασαν άγριες τσουτσουνομαχίες.
Χωροεπίσκοποι και γδυτές κυρίες
του καλού κόσμου με θητεία στη
σάμπα και στα χειμερινά σπορ με
σαρκώδη χείλη και ανθηρά γέλια
κι άλλοι ωραίοι ανεπάγγελτοι που
όλο διαβάζουν μνημόσυνα στον
ξένο τύπο κι έχουν εφάπαξ συνδρομή
στο Paris Review, στον πόλεμο
του Κόλπου, στην ανασυγκρότηση
της Λιβύης. Παραγγέλνοντας
καμπινέδες σε αρχιτέκτονες που
κυματίζουν μέσα στη γυάλα τους
πολιορκητές με πούρα, σάρξ εκ
σαρκός του δημιουργού, πάντα
σε σπίτια με θέα κατοικώντας
και στα πολυβολεία του four
seasons πεθαίνοντας. Χτίζοντας
μύθους, καραδοκώντας με το
μερίδιο πλούτου οπαδών που
όλο τρυπώνουν σε φέρετρα και
φερετζέδες ως κοινοί θνητοί με
παραδόσεις, ζορισμένα ωράρια
και ωάρια μπόλικα για διαιώνιση
κρυφτούλι παίζοντας με το χάρο
που ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Πεσκέσια

Σου έχουν πεσκέσια οι βυθισμένοι στα χιόνια Βόρειοι
απελπισμένοι που δεν διαθέτουν θάλασσα να πουν τον
πόνο τους, αλλά μπόλικο χρήμα κι έναν Δούναβη
σκανδαλωδώς αργό, προσηλωμένο πάντα σ’ ένα
μέλλον που δεν έρχεται, με περιπάτους στα δασάκια
με οικολογία, εργατισμό, οινοπνευματώδη διαίτης
κι έναν έρωτα για τους στοχαστές που πήγαν
αδιάβαστοι στις καταβόθρες ακαδημίας και στα
υπερβόρεια φονικά κάποιου ευυπόληπτου
πατριώτη ονόματι Άντερς Μπρέιβικ.

Ναυάγια, κρίσεις και χοντρές χασούρες

Η κρίση του καπιταλισμού γίνεται κάποτε και κρίση της δημόσιας ζωής αλλά και κρίση συνειδήσεων. Κριτική της οικογένειας, της σεξουαλικής ηθικής, της ανδρικής κυριαρχίας, του σχολείου, της εκκλησίας, των πεποιθήσεων και των αξιών. Αμφισβήτηση του ηγεμονικού μεγαλοϊδεατισμού της Δύσης. Βίαιες ταλαντεύσεις ανάμεσα στην παθητικότητα και τη βία, ριζικός σκεπτικισμός και πίστη στο ένστιχτο. Απ’ τους τιθασευτές του ανθρώπινου γένους και τους αυτόκλητες σωτήρες, νομοθέτες, ηγέτες, ποιμενάρχες, προφήτες και λοιπούς περάσαμε στο ιδιωτικό ναυάγιο και τον κατασταλαγμένο μισανθρωπισμό των σύγχρονων κοινωνιών. Μέσα στη χαβούζα τού εθνικισμού βλασταίνει ο μέγας αναβρασμός. Απ’ τα εθνικά κράτη και τη βιαιότητά τους στη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα περάσαμε αμετάκλητα στους συνασπισμούς των βιομηχανικών κρατών. Οι κοινωνικοί θεσμοί της οικογένειας, τού δικαίου και τής ιδιοκτησίας ανατρέπονται. Το δίκαιο γίνεται μεταφυσικό και αόριστο, η ιδιοκτησία ρευστοποιείται και η οικογένεια μεταμορφώνεται σ’ ένα εκτροφείο καταναγκασμών. Η πραγματικότητα αρχίζει να διασπάται και να εξαφανίζεται, γίνεται απειλητική και σκωπτική, ασταθής και φαντασιακή. Η τεχνολογία αποκαλύπτεται ως μυστική θρησκεία, προικισμένη με κρυφές δυνάμεις, παίζοντας τον παλιάτσο και το μάγο μέσα σ’ ένα μοναχικό ηλεκτρικό κήπο. Η ανθρώπινη περιπέτεια, τα πάθη και οι ηδονές ελέγχονται και χειραγωγούνται. Ο άνθρωπος μοιάζει γελοίος και παθητικός, χαμένος μέσα σ’ ένα πλήθος παραδομένο στον σκεπτικιστή σατανά και στον ευφυή Μαμωνά. Κάθε επαναστατική φιλοδοξία της νεότητας εκφυλίζεται αργότερα σ’ ένα καινούργιο απολυταρχισμό. Πόσοι άραγε μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας έξω απ’ την εταιρική ευθύνη, τις χορηγίες, το ιδιωτικό κεφάλαιο και την αγορά! Πόσοι από μας μπορούν να διανοηθούν μια καινούργια αναγέννηση κι ένα βάθος πεδίου έξω απ’ το σχήμα της επίσημης ιστορίας! Μια διαλεκτική συντέλεια δημιουργίας του νέου μακριά απ’ τις σατανικές σειρήνες τού <<υπείροχον έμμεναι άλλων>> τού αρχαίου συγκεντρωτισμού. Μακριά απ’ το γιάπικο φονταμενταλισμό και τους τέκτονες της αλληλοεξόντωσης. Μακριά απ’ τις λεγεώνες και τους στρατούς σωτηρίας. Μακριά απ’ τις αγιογραφίες, τις κολακείες και τις μελωμένες θηλιές.

Πολλές εκδοχές

Πολλές εκδοχές για τη μια και μοναδική
μας ζωή. Και χρησμοί και θρησκείες και
ιδέες ορμητικές. Αντηλιακά κορμάκια
κάτω απ’ το παραπέτασμα του σεξ
κάτω απ’ του επιταφίου τις επάλξεις
στα χωράφια και στους αγρούς, στις
πόλεις και στα χωριά. Πολλά
ποιήματα για το τίποτε. Πολλά βιβλία
πολύ χαρτί και πολύ μελάνι και πολύς
θόρυβος. Ποιος ο λόγος να γράφονται
ποιήματα μετά το Άουσβιτς, την
Πρετόρια, το Δίστομο, το Βατερλό!
Ποιος ο λόγος για κριτικά σημειώματα
λογοτεχνίες κουτσομπολιά και του
σοφού Καχτίτση τις άτοπες ιαχές!
Ω άθεε φακίρη θεέ
ένα δίκλινο δώσ’ μου σε πόλη επαρχιακή
σε μένα τον αντιδραστικό που δεν
καρτερώ την έλευσή σου, ένα δίκλινο
για τις ερωμένες και τα δυσώδη μου
γραπτά.

Σε ξένες χώρες

Πολλά κορμιά ανθήσανε ματαίως.
Σε ξένες χώρες πήγανε να φέρουν
γιατρικά. Να βρουν σαπούνι και
κρεβάτι καθαρό. Να φέρουν στην
πατρίδα τους αέρα δυτικό τροφή
ορθολογισμό, μα σ’ ένα δίχτυ
πιάστηκαν και ρίχτηκαν στη
θάλασσα. Σε κρεματόρια στρατόπεδα
συγκέντρωσης λαγούμια σκοτεινά.
Εργάτες σε φυτείες, λαδώνοντας
του σιδερένιου δράκου τα γρανάζια
με το αίμα τους. Σκαλίζοντας
όσοι γλιτώσαν το χαμό, πάνω
στις πετρωμένες μας καρδιές
μια πανάρχαια μητέρα γη.
Μια καυλωμένη φωτεινή μητέρα.