Η τραγωδία της Γκουέρνικα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Δυο συγχωριανοί πίνουν τον καφέ τους στο καφενείο «Η συνάντησις» στο χωριό Φούσια του Γράμμου. Κάθονται σε χωριστά τραπέζια και συζητούν για τον καιρό. Μόλις απόσωσε την κουβέντα του ο ένας, ο άλλος έπιασε την εφημερίδα κι άρχισε να διαβάζει δυνατά: «Το πολεμικόν μέτωπον της Ισπανίας. Η τραγωδία της Γκουέρνικα». «Καταπατώντας διά δευτέραν φοράν τας αποφάσεις της Επιτροπής μη Επεμβάσεως, σμήνος γερμανικών αεροπλάνων εβομβάρδιζαν επί έξη συνεχείς ώρας την ανοχύρωτην πόλιν της Γκουέρνικα. Τ’ αεροπλάνα κατήλθαν εις ύψος σαράντα μέτρων πολυβολούντα τον άμαχον πληθυσμόν όστις έτρεχεν έντρομος εντός της πυρπολουμένης πόλεως. Από τας δέκα χιλιάδας των κατοίκων εσώθησαν μόλις εξακόσιοι, των υπολοίπων απολεσθέντων εις τας φλόγας ή από τας σφαίρας των αεροπόρων οίτινες επολυβόλουν εκ μικρού ύψους……». Σταμάτησε τότε να διαβάζει κι απλώθηκε για λίγο σιωπή. Όλοι τους είχαν πάει στον πόλεμο αλλά κανείς δεν ήξερε από αεροπλάνα. «Πως διάολο μωρέ», αναρωτήθηκε ο ίδιος «μπορείς και πυροβολείς με το μυδράλιο απ’ τ’ αεροπλάνο;». «Να κάτι τέτοιο μας χρειαζότανε κι εδώ» γύρισε ο άλλος και του είπε σχεδόν εχθρικά και το σκοτεινό του πρόσωπο έγινε μαβή.