Απόγευμα Κυριακής

Ο ήλιος με το ζόρι φτάνει ως τα μισά. Η κυριακάτικη Σοφοκλέους εκεί που αρχίζει να γίνεται μεγαλόσχημα φτωχική-μετά την οδό Αθηνάς-και δεν αφήνει ούτε μια γαλάζια ριπή του μακρινού ορίζοντα να διακόψει το τόσο θανάσιμα θλιμμένο κέφι των ανθρώπων της, θυμίζει το ασπρόμαυρο απόμακρο βάθος σκηνής του μεσοπολέμου. Άνθρωποι με φοβερές πανοπλίες, πολύχρωμα ρούχα και φεσάκια, ναρκωμένοι ίσως από κάποια προσευχή, χορεύουν τον πολεμικό χορό της πατρίδας τους πάνω από θαμμένους θολωτούς τάφους. Προγύμναση για τις πρώτες τάξεις του θανάτου. Πιο κάτω οι Βερσαλλίες των συσσιτίων. Μυρουδιά από βραστό κόκκαλο και σκιές. Σκεβρωμένοι άνθρωποι, με μια βασιλική μοναχικότητα, παίρνουν μικρή παράταση απ’ αυτούς που υπολογίζουν τη ζωή με προθεσμίες. Κι έπειτα λουφάζουν σε στενά δρομάκια που δε συνορεύουν ούτε με τη θάλασσα ούτε με το θεό. Μαγκώνονται στα ερείπια που υψώνουν τα συντρίμμια τους στον ουρανό. Ρουφηγμένοι απ’ τον ορυμαγδό της κίνησης παρατηρούν τις κούρσες πολυτελείας του Σατανά, τα μπρούτζινα πόδια των γυναικών και τα πλήθη των αδερφών τους που συνωστίζονται ανήμπορα μπροστά σε κουτάλες και καζάνια, δίνοντας το ρυθμό σ’ αυτή τη μεγαλειώδη παρέλαση της φτώχιας. Κι ίσως είναι η ελπίδα, αυτή, που κάνει ν’ ακούγεται στ’ αυτιά τους, όλος αυτός ο κουρνιαχτός σαν μοναχικό αρχαϊκό μουρμουρητό νερού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s