Η μεγάλη νύχτα

Μνήμη Μουαμάρ Καντάφι.

Όταν άρχισαν οι άνθρωποι να καταγράφουν τις τρέλες και τα εγκλήματά τους και να μεταφέρουν από γενιά σε γενιά το φυτίλι της ματιάς τους πάντα μ’ ένα τεχνητό τρόπο ώστε τα γεγονότα να μπορούν να μιλάνε από μόνα τους, τότε αρχίζει σχεδόν και η μεγάλη νύχτα. Ασήκωτοι τόμοι ιστορίας, άπειρα μικρογεγονότα μεταξύ βλακείας και παραλογισμού με αντιπάλους οπαδούς και στρατιώτες. Ανθρώπινες μάζες και γυναικόπαιδα σωριασμένα στα χαντάκια της πατρίδας. Η αριθμητική είναι πάντα το ζητούμενο του πολέμου. Το θετικό πρόσημο στη διαφορά κάνει το νικητή. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία του πολέμου. Διδασκόμαστε νηφάλια την πιο εξευτελιστική ανθρώπινη συνθήκη. Την πιο ντροπιαστική υπαρξιακή αισχρότητα. Θρησκείες, πολιτικές, οικονομίες συγκρούονται με πάταγο και τρυπώνουν μέσα στο σκοτεινό και σαθρό οικοδόμημα της ιστορίας του πολέμου που μεσ’ τις κρυψώνες και στις γωνιές της έχουν φωλιάσει τα πιο χαμερπή ένστικτα. Ένστικτα τεντωμένα σαν τα άντερα σφαγμένου ζώου, αποκυήματα πάλης και ανταγωνισμών. Για να φτιάξεις πόλεμο χρειάζεσαι μαγιά. Η μαγιά είναι οι πιστοί της ιδιοκτησίας και κάθε ωραιότατης αυταπάτης με καλούς και κακούς. Τα βιβλία ιστορίας σμικρύνουν τόσο τη ζωή που στο τέλος απομένει ο φόνος και το κακό και το χρήμα για τις μελλοντικές ραδιουργίες. Με μια πομπώδη σοβαρότητα ο ιστορικός εξοπλίζει τα νέα τηλεγραφόξυλα του πολέμου. Ο άνθρωπος τελικά μαθαίνει από την ιστορία. Μαθαίνει να επαναλαμβάνει με δραματική ακρίβεια τα ίδια λάθη αφού ως κόρην οφθαλμού προστατεύει την αρπαχτική του δεινότητα. Μαθαίνει να συμβιώνει με την αφόρητη συναλλαγή του δούναι και λαβείν. Στο κέντρο όλων των ζωτικών συμφερόντων είναι ισοπεδωτικά το χρήμα όχι ως αξία αλλά ως παράγωγο εκμετάλλευσης, αφού απ’ την άλλη είναι φραγμός μπρός στον οποίο παραλύει κάθε ανθρώπινη σχέση παραλύοντας με τη σειρά της κάθε φυσικό και ηθικό πεδίο. Ένας φαύλος κύκλος μιας παράδοξης συνθήκης. Αυτοί που δεν το έχουν το παρέχουν αφειδώς σ’ αυτούς που το έχουν. Κι αυτοί που το έχουν το διατηρούν γιατί δεν το μοιράζονται μ’ αυτούς που τους το παρέχουν. Κι όταν φτάνει ο κόμπος της υπερσυσσώρευσης στο χτένι και κινδυνεύουν να το χάσουν το χρήμα μεταμορφώνεται σε στρατηγό, δημοκράτη ή φασίστα, έτοιμο να σφάξει το παιδί που ξεγλιστρά απ’ τη μήτρα της μάνας. Ο πόλεμος είναι στ’ αλήθεια η μαμή της ιστορίας. Μια μαμή δολοφόνος. Μια μαμή φωτογραφημένη σε όλα τα βιβλία. Σε όλα τα σαλόνια και τα μουσεία. Μια μαμή που ξεπουλάει το γεννητούρι στους χίλιους διαβόλους του ορίζοντα κι έπειτα αναθέτει ανοικοδόμηση σ’ αυτούς που έχουν το χρήμα για να το κυκλοφορήσουν και να το αυγατίσουν. Μια μαμή δούλα και μια μαμή εξουσία. Παλαιά θεούσα νέα πουτάνα. Εργοδότισσα νεαρών αρχιτεκτόνων της δύσης που πήραν την πρώτη τους δουλειά. Τους καμπινέδες στο αεροδρόμιο του Γκανταμές. Χέστρες στη έρημο και στην υπερ-Σαχάρια ματαιοδοξία του κατακτητή.

4 σκέψεις σχετικά με το “Η μεγάλη νύχτα

  1. Φοβάμαι ότι όλα αυτά που γράψατε, είναι απλά το ανάποδο της πραγματικότητας. Ο πόλεμος μας δίδαξε για την αγάπη. Και ο έρωτας είναι και ο ίδιος μια μορφή πολέμου.

    Τα πιο ευγενικά συναισθήματα, έχουν εκφραστεί στις χειρότερες στιγμές πολέμων.

    Μου αρέσει!

    • Είναι κάπως ανατριχιαστικό να αναγνωρίζουμε ευγενικά συναισθήματα στα ερείπια των πολέμων. Οι καταφρονεμένοι της ιστορίας έχουν συναισθήματα. Αλλά έχουν και κατεστραμμένες ζωές και αιώνιες αναπηρίες. Ο πόλεμος δε συνέβη μια φορά, μας δίδαξε την αγάπη και τέλειωσε. Σήμερα υπάρχουν εβδομήντα μικροεστίες πολέμου ανά την υφήλιο οι περισσότερες υποδαυλισμένες απ’ το δυτικό ρομαντισμό περί ελευθερίας της αγοράς. Λάσπες και συντρίμμια όπου μορφάζουν τα γυναικόπαιδα πόνο κι ετοιμάζονται για την Κάθοδο. Ας μην ξεχνάμε το αξίωμα του Αναγνωστάκη: αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους. Κι αυτός ο φόβος συγκλίνει στην εξουσία. Ο Τολστόι γράφει επ’ αυτού: Ο πιο ισχυρός, ο πιο αδιάρρηκτος, ο πιο αβάσταχτος κι ο πιο σταθερός δεσμός που μας συνδέει με τους συνανθρώπους μας είναι αυτό που ονομάζουμε «εξουσία». Η εξουσία, με το βαθύτερο νόημα, δεν είναι παρά έκφραση της πιο μεγάλης εξάρτησης του ενός απέναντι στους άλλους. Είναι πολύ δύσκολο να καθορίσει κανείς τα όρια της περιοχής μεταξύ ελευθερίας και αναγκαιότητας κι ο καθορισμός αυτού του ορόσημου αποτελεί το θεμελιώδες πρόβλημα της ψυχολογίας.

      Μου αρέσει!

      • Τι θα είχε γράψει ο Τολστόι και ο Αναγνωστάκης, άμα δεν ζούσαν και καιρούς έντονου πολέμου. Ο πόλεμος δεν είναι μια διαδικασία που παρακινείτε από το μυαλό. Αλλά είναι διαδικασία που παρακινείτε από τα έντονα συναισθήματα. Το μυαλό είναι αυτό που προσπαθεί να βρει λογικές και συμβιβαστικές λύσεις στα προβλήματα. Αλλά η καρδιά έχει μέσα της εκτός από αγάπη έχει και εγωισμό και ζήλια και πίκρα (μεταξύ άλλων) .

        Δεν είναι ότι μου αρέσουν οι εκατόμβες νεκρών για να γραφτεί ένα ποίημα. Απλά περιγράφω μια κατάσταση όπως την αντιλαμβάνομαι.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s