Ενθύμια και δώρα

Ξέρω πως είναι μια φτωχή παρηγοριά να χαρίζεις λουλούδια, αντικείμενα και άλλα τερπνά. Συνήθως όταν δε μπορούμε να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά μεταξύ μας εκφραζόμαστε μ’ αυτόν τον παράλογο τρόπο. Χαρίζουμε, δωρίζουμε, αφιερώνουμε. Υιοθετούμε παιδιά στον τρίτο κόσμο με ένα ευρώ ή συνδράμουμε τους ακτιβιστές της ελεημοσύνης χαρίζοντας αυτό που είναι άχρηστο πλέον για μας. Δείχνουμε μ’ έναν φάλτσο μηχανισμό πόσο απλόχεροι και μεγαλόκαρδοι είμαστε μέσα στην ηγεμονική μας υπεροψία. Ο σύγχρονος πολιτισμός είναι ένας ωκεανός δώρων και αβροτήτων. Μια ολόκληρη βιομηχανία ευγνωμοσύνης προσαρμοσμένη σε κάθε καταναλωτική ματαιοδοξία. Αφήνουμε τις πιο βαθιές επιθυμίες μας να σαπίζουν επειδή φοβόμαστε τις παρερμηνείες και τις αιτίες που οι άλλοι μπορούν να μας αποδώσουν. Οι κουβέντες περιορίζονται στα τυπικά και στα ακίνδυνα και συνομολογούν την κοινή μας αμηχανία σ’ αυτό που είμαστε και αρνούμαστε να παραδεχτούμε. Απέραντες σχέσεις άκρας επιφάνειας και συνύπαρξη στα όρια του καταναγκασμού. Ένας ολόκληρος λυσσασμένος κόσμος έχει ως φετίχ τη μέρα των ευχαριστιών, τις γιορτές, τα γενέθλια, τα δώρα και τις αραχνοΰφαντες τυπικούρες. Ένα αρχέτυπο εκεχειρίας στην καθημερινή σφαγή της επιβίωσης. Σ’ αυτό το λαμπερό και βάρβαρο οικονομισμό ο άλλος είναι ο ανταγωνιστής. Ο επίβουλος της ζωτικής ικμάδας που με νύχια και με δόντια παλεύουμε να κατακτήσουμε πουλώντας την εργατική μας δύναμη, τις δεξιότητές μας ή το κορμί μας. Ζούμε μέσα σε μια παράλογη αναντιστοιχία έργων και πράξεων, αποδεχόμενοι συνήθως αυτό που πολεμάμε. Ένα βόλεμα που προβάλλεται φετιχιστικά πάνω στην κοινωνική συναναστροφή. Διδάσκουμε στα σχολειά καλοσύνη, πραότητα, ευγενή άμυλα κι από πίσω έναν ακραίο ανταγωνισμό. Ο θάνατός σου η ζωή μου. Υπηρετούμε συγχρόνως την επανάσταση και την προσαρμογή. Απ’ τη μια επιθυμούμε την εξάπλωση της αγάπης κι απ’ την άλλη δικαιολογούμε τη ζήλεια. Απ’ τη μια πολεμάμε το συντηρητισμό κι απ’ την άλλη τον δεχόμαστε ως αναγκαίο κακό. Απ’ τη μια δίνουμε πολιτικές μάχες ενάντια στην ιδιοκτησία κι απ’ την άλλη στον ιδιωτικό μας βίο θεωρούμε τους ανθρώπους ιδιοκτησία μας. Δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε την ελευθερία μας στις αργίες, όταν τις καθημερινές σκύβουμε το κεφάλι. Δεν γίνεται να επωφελούμαστε και απ’ τη ζωή και απ’ τη συνήθεια. Να υμνούμε την τεμπελιά στο διάλειμμα της μισθωτής μας σκλαβιάς και να κάνουμε δώρα σ’ αυτούς, που τους αρνούμαστε με τον πιο χυδαίο τρόπο το άγγιγμα, το φιλί, την αγκαλιά, μα πάνω απ’ όλα το θάρρος να αλλάξουμε τον κόσμο μαζί τους κι ύστερα να ξαναλλάξουμε τον αλλαγμένο κόσμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s