Βρέφη στην άβυσσο

Απομεινάρια των cash and carry. Ανθρώπινο αταξινόμητο υλικό. Χίλιοι δυο φόβοι φορεμένοι σαν κατσαρόλες στα κεφάλια των νοικοκυραίων της παθητικής άμυνας. Διασυμμαχικοί απεσταλμένοι, τοποτηρητές, ευρωπαίοι της χριστιανικής ένωσης νέων, ειδήμονες στην κατατρόπωση ανθρώπων συναντιούνται με τ’ αυτιά ανοιχτά. Έρχονται εκ περιτροπής και σχεδιάζουν μάχες στα δωμάτια. Μιλούν χωρίς εμπάθεια λες κι η γερμανική επίθεση δεν είναι τίποτε περισσότερο από το εσφαλμένο σχέδιο ενός ενοχλητικού λαού κι όχι ενός τέρατος μπουκωμένου με χαρτονομίσματα. Ο πόλεμος αυτός γίνεται εδώ μια σχολή υπόκωφων κι αόρατων κινήσεων. Εκπαιδευτές των καμουφλάζ σχεδιάζουν πως θα σβήσουνε τους θόλους των μνημείων. Πως θα κατασπαράξουν τη μνήμη. Μελετούν τις ραβδώσεις της Ζέβρας και το δέρμα του χαμαιλέοντα. Λύνουν εξισώσεις, παρατηρούν τις σκιές, τις στιλπνές επιφάνειες. Λογομαχούν λυσσαλέα στα ατελιέ τους κόβοντας, ψαλιδίζοντας, ψαχουλεύοντας ανθρώπινες σάρκες. Μελετούν τις ραβδώσεις απ’ την καταστολή, τις ωχρές όψεις στα κρεματόρια των συσσιτίων. Μελετούν το κάλυμμα του πέους της φυλής των Μασάι που θυμίζει προβοσκίδα, τις περικοπές, τον παραλογισμό. Τις συνήθειες του παπαγάλου που ξεδιπλώνει τα φτερά του σαν παλέτα για να μοιάζει με φύλλο. Είναι οι μισθοφόροι καραβανάδες μιας αρμάδας χτικιάρικων μορφωμένων. Οι οικοδόμοι των φιλανθρωπικών ενώσεων. Τα μπάσταρδα τέκνα ενός λαού μαγαρισμένων και αόμματων σκύλων. Είναι οι τρόφιμοι του στρατού σωτηρίας που μεθούν τα θύματά τους με μαύρα μανιτάρια και φτηνό θέαμα. Είναι μια φυλή ανθρώπων με καρδιές φαρδιές σαν στρατιωτικές μπότες. Είναι οι πρεσβυτεριανοί που κηρύττουν τον Αρμαγεδδών. Είναι οι αιρετικοί της έβδομης μέρας της δημιουργίας που προτρέπουν για συμμόρφωση στη διαθήκη. Είναι αυτοί που γράφουν το πρελούντιο της Ευρώπης. Την πρόγευση του σκοτεινού ταξιδιού. Είναι αυτοί που μέσα στον εκτυφλωτικό φαρισαϊσμό τους διασχίζουν την κόλαση. Μια κόλαση που θα φτιάξουν με όσα πλάσματα θα σωθούν στο τέλος. Είναι οι γλύπτες που θέλουν τα πλάσματα ακούνητα, στατικά, βυθισμένα στο λήθαργο της πέτρας, αιωνίως νέα και αιωνίως νεκρά. Είναι τα αρπαχτικά με το σκόπευτρο. Με το ντουφέκι και την κάμερα. Η συνεχής οπισθοφυλακή ενός φλεγόμενου κόσμου. Ο άκρατος αποικιακός μποβαρισμός που σαπίζει τα κορμάκια που θέλουν μονάχα τη ζωή και τίποτε άλλο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s