Πυρ γυνή και θάλασσα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Είναι μελετημένη σωστά η θάλασσα.
Πότε αξέσπαστη και πότε χαρισάμενη.
Και πότε στην ύστατη αντάρα παραδομένη.
Αναδεύοντας βυθούς, επάξια θολώνοντας
τα νερά. Λασπωμένη, σκάβοντας
την ατάραχη στεριά. Ασορτί μ’ έναν ουρανό
όλο νεφέλες. Δείχνοντας κάθε τόσο
τα φοβερά της έγκατα σε μισθοφόρους
ναυτεργάτες. Φτωχόπαιδα που λιμπίστηκαν
μπορντέλα εξωτικά στα λιμάνια.
Πυρ γυνή και θάλασσα. Απ’ τη θάλασσα
αρχίζοντας πάντα και καταλήγοντας
στη φωτιά. Στο πυρ το εξώτερο.