Λιθάρια

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

πονος

Ο πόνος είναι μια δύσκολη εξίσωση. Και γίνεται πολλές φορές ο σκληρός λυγμός που δεν κυλάει και το μάτι χωρίς δάκρυα που δεν κοιτάζει πια. Ο πόνος έρχεται μετά το ξέσπασμα. Ο αληθινός πόνος είναι πάντα βουβός. Μπερδεύει την εικόνα μας με τα τοτέμ ενός κακόβουλου θεού. Σκοτώνει ένα ένα τα πάθη μας. Κι αρχίζουμε τότε να καλλιεργούμε μέσα μας το σοβινισμό του. Αλλάζουμε, γινόμαστε το κυνικό απολίθωμα ενός πληγωμένου εγωισμού. Περιφερόμαστε υποβιβάζοντας την εικόνα του κόσμου πότε με καλαμπούρια και πότε με μεταφυσικές γκριμάτσες. Η ουσία του πόνου είναι αυτή η σύλληψη του ελάχιστου αποσπάσματος χρόνου, όπου ο θάνατος συγχέεται με την πραγματικότητα. Ο πόνος σού λέει πως για να διατηρήσεις την ύπαρξή σου θα πρέπει να σκοτώσεις το βάθος. Πως θα πρέπει να πιστέψεις σε κάτι για να τον ξεπεράσεις. Να στήσεις με το πνεύμα σου μια διανοητική ατιμία για να μπορέσεις να ξεγελάσεις τη σάρκα. Να γίνεις πιστός με την απόλυτη ελαφρότητα μιας αφηρημένης καρδιάς που στροβιλίζεται στις μεταφυσικές φιγούρες του ιεροκήρυκα. Να πιστέψεις σε ψεύτικα δόγματα μόνο και μόνο γιατί σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα. Ο πόνος είναι ο γλύπτης του ανθρώπινου προσωπείου. Ο πολεμικός ανταποκριτής του Κάτω κόσμου