Αναφορά

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

anafora

Με θάψατε πριν μ’ ανακαλύψετε
καλοί μου άνθρωποι. Κι ούτε έναν
καυγά δεν προλάβαμε να κάνουμε
στο νεωτερικό χαντάκι των μέσων.
Ούτε κάτι άσχετο δε μ’ αφήσατε
να πω για να σας ζουρλάνω.
Να καταλάβετε τι εστί Ποίηση
και τι μάχες έδωσα για να γίνω
ο ελεεινός δακτυλοδεικτούμενος
εκδορεύς ποιητικών σπασμών.
Όταν αποφάσισα να ψελλίσω
ακρότητες και να μαστορέψω
ηδονές σα χάρτινους δράκους,
ήταν ήδη αργά. Διαβιούσα την
εποχή της αρπαχτής της χροιάς
ενός ποιήματος, απότοκου της
ημιμαθούς γενιάς μου και της
συν αυτής παρεΐστικης κατεργαρίας.
Νόμοι που δεν ίσχυαν αλλά μετρούσαν
με στρατηγούς δίχως στρατό και
σουρεαλισμούς εισαγόμενους
περίπου κάτεργα προϋπολογισμών
άλλης ποιητικής περιφέρειας.
Μέσ’ στην ιδιοσυγκρασία μας φύτρωνε τότε
ένα λουλουδάκι μαύρου αστεϊσμού
και βίαιου χλευασμού, κάνοντάς μας
πρακτικούς γέρους που ανακάλυπταν
την ευεργεσία του κυνισμού
ως μοναδική μουσική που βοηθά
να υπομένεις τις διαψεύσεις των ελπίδων
της ζωής που καλλιέργησε η ροδόχρους
αλαζονεία της νεότητος.