Θαρσείν χρεί

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

θαρσειν

Είναι η ζωντάνια και η προχειρότητα που μ’ ενδιαφέρει και η μαθητεία της αμηχανίας μου μπροστά στην γύμνια. Γράφω και σκέφτομαι πάντα σα να πρόκειται να πεταχτούν κάποιοι εκείνη την ώρα να με συλλάβουν. Και δεν αφήνω χρόνο στις ερμηνείες και στις αξίες χρήσης του ποιητικού λόγου. Είναι μια στημένη πλάκα για να διαφυλάξω την ποιότητα. Αυτή ανάμεσα στους τρούλους και τους φαλλούς και τη σόλοικη σάτιρα. Με το βάρος της ασύμμετρης κατανομής στα βάσανα των άλλων. Αυτών που είναι η αδιαβάθμητη πελατεία του γραπτού λόγου. Κι όσων είναι φίλαθλοι γραφιάδες της αγραμματοσύνης των πληθυσμών. Υπάρχει βέβαια ένα εφτά τοις εκατό που γεννιέται με πειραγμένους νευροδιαβιβαστές και δεν αντέχει την τέχνη και τη συμβολική γλώσσα και τα κρυφά νοήματα. Δεν τους βάζω μέσα παρότι παίρνουν μεγάλα ποσοστά πλέον και περνούν φάση ενηλικίωσης στο δημόσιο βίο κάνοντας την ακεφιά του λαού και τη βαρεμάρα παραγωγή φονικής δράσης. Είναι οι κάτοχοι οπτικοακουστικού υλικού με τον ετοιμοθάνατο Δερτιλή να λέει ανέκδοτα για κουμουνιστές και μαύρους.
Αυτή την πλάκα λοιπόν, την προσκομίζω ανελλιπώς εγώ, στα μάτια του αναγνώστη που συρράπτει γραπτό λόγο από οθόνης, αποκαθηλώνοντας την εσωστρέφειά του μέσα σε μηνύματα, κώδικες, sms και σχόλια λογοκοπημένα στο ζόρι της μοναξιάς του. Το ανακάτωμα της επικοινωνίας με την τέχνη και τις λογοτεχνικές γκριμάτσες οδηγεί σε μια μόνιμη γλυκιά παρακμή. Εκεί που χάνεται το μήνυμα μέσα στο μέσο. Επαληθεύοντας την επίπεδη λογική των διαφημιστών. Αυτό που είναι σήμερα δηλαδή η εκπαίδευση. Μια γνωστική σούπα, ένας νεωτερικός αχταρμάς παραδομένος στον τακτικισμό της εταιρίας που αγοράζει ιδέες και πουλάει λύσεις. Εδώ έρχονται οι δυσκολίες και σε βάζουν στην εντατική. Πως θα μείνω αυτός που θέλω να είμαι χωρίς να γλιστρήσω στα χέρια του πλάστη μηχανισμού ειδώλων και πλαστικών νόμπελ. Του αισθητιστή κανίβαλου που βαράει ντενεκέδες. Του κατασκευαστή του εμπορικού αναρχισμού της αποκριάς και της απλής αντίδρασης του θυμωμένου που κατέβηκε πίστα καλοζωίας και του απέμεινε μοναδική μπίλια στο φλιπεράκι και μοναδική ζωή. Είναι πραγματικά μια άναρχη κίνηση η ποιητική γραφή, μια κίνηση συνείδησης που βάλλεται στον καιρό της. Και φέρνει πάντα στην επιφάνεια αυτό το αρχαίο προσφιλές θαρσείν χρεί. Ένα πνευματικό κυνήγι του γελωτοποιού της αυλής με τον άστεγο ποιητή. Μια σφαλιάρα της φτώχιας στον πλούτο και στον κυνηγό πλούτου. Μια ξιπασμένη γραμματική. Μουτζούρα της στατιστικής ευωχίας των εχθρών. Γιατί διαθέτουμε εχθρούς. Πάντα.