Ερωτική επιστολή

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

 

artpark05

Να λάμπεις σχεδόν. Έχοντας την εκπληκτική ικανότητα να ξεχνάς τα πάντα και να ξορκίζεις για λίγο τους δαίμονές σου. Μέσα στην κίνηση ανάμεσα σε εκτελωνιστές και διανοούμενους, σε δρόμους, σε σκάλες και ακονισμένα φεγγάρια. Να νιώθεις τη σύγχυση των γεγονότων και να χάνεσαι στις επικίνδυνες νύχτες. Να προχωράς μπροστά πηγαίνοντας προς τα πίσω στο χρόνο, κάνοντας τα κόλπα κάθε τόσο μιας φιλάρεσκης καλλονής. Να επιζείς για να διαγράφεις τις παλιές εικόνες. Να τσακίζεις το χαρτί και να χαράσσεις τα αντίτυπα του θριάμβου με το νύχι. Εκεί στους δρόμους της Ανατολής που ξετυλίγεται η σκυλίσια ωμότητα του πολέμου κι ο οίκτος γι’ αυτόν τον κόσμο έχει σβήσει μέσα σου την έγνοια για τον εαυτό σου. Να διασχίζεις αυτές τις θύελλες που ξεχειλίζουν και τις απεραντοσύνες που έχουν παραδοθεί στους πραιτοριανούς κι αυτές τις πόλεις όπου οι άνθρωποι πεινάνε και γλείφουν τα αποφάγια της φιλευσπλαχνίας. Να ξέρεις πως αυτό που περιμένεις απ’ τη ζωή βρίσκεται εδώ. Ο αινιγματικός πόθος του θανάτου, το κόκκινο σημάδι που αφήνει ένα άγνωστο κορμί πάνω στο δικό σου. Όταν πιάνει φωτιά μένει μόνο η σκοτεινή μυρουδιά της αστραπής κι οι κακόβουλοι θεοί αποσύρονται διωγμένοι απ’ την καταστροφή.